Ζωηφόρος

«Λυχνία» Ιούνιος 2013

Μηνιαίο Περιοδικό Ι. Μ. Νικοπόλεως & Πρεβέζης Αρ. Φύλλου 359 «Λυχνία» Ιούνιος 2013

«Η ΑΝΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ» του Αρχιμ. Π. Α.

«ΑΛΛΑΓΗ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΚΟΣΜΟΥ» του Fulton Sheen, Μετ: Αρχιμ. Α. Μ.

«Ο ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ ΦΩΣ» του Αγίου Αυγουστίνου

«ΜΗΝ ΕΧΕΤΕ ΥΠΟΝΟΙΕΣ!» του Οσίου Νικήτα, Διασκευή: Αρχιμ. Ν. Κομπ.

 

Ἡ ἀνάληψη τοῦ Κυρίου

            Σαράντα ἡμέρες μετά τήν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ἑορτάζομε τήν ἀνάληψη. Γεγονός μεγάλο. Καί σωτήριο.

            Στό Σύμβολο τῆς Πίστεως ὁμολογοῦμε: «Καί ἀνελθόντα εἰς τούς οὐρανούς καί καθεζόμενον ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρός».

            Γιατί ἡ ἄνοδος τοῦ Κυρίου στόν οὐρανό ἔγινε μετά ἀπό σαράντα ἡμέρες;

* Γιά νά μή νομισθεῖ ἡ ἀνάσταση φανταστικό γεγονός. Ὁ ἀριθμός αὐτός ἔχει μιά ἰδιαίτερη σημασία: Σαράντα ἡμέρες ἔμεινε ὁ προφήτης Μωϋσῆς γιά νά παραλάβει τόν νόμο ἀπό τό Θεό. Σαράντα ἡμέρες νήστεψε ὁ Χριστός στήν ἔρημο πρίν ἀρχίσει τήν δημόσια διδασκαλία του. Οἱ σαράντα ἡμέρες, λοιπόν, εἶναι περίοδος προετοιμασίας τῶν ἀποστόλων γιά τό μεγάλο γεγονός.

            * Γιατί στό διάστημα αὐτό «μετά τό πάθος (=τόν θάνατό Του) παρουσιάσθηκε στούς ἀποστόλους ζωντανός μέ πολλές ἀποδείξεις (=τεκμήρια)· ἐμφανιζόταν σ᾿ αὐτούς γιά σαράντα ἡμέρες καί τούς ἔλεγε τά σχετικά μέ τή βασιλεία τοῦ Θεοῦ» (Πράξ. 1,3).

            Τήν τεσσαρακοστή, λοιπόν, ἡμέρα, ὁδήγησε τούς μαθητές Του στήν Βηθανία καί ἐκεῖ «ἀφοῦ ὕψωσε τά χέρια Του τούς εὐλόγησε. Καθώς τούς εὐλογοῦσε, χωρίσθηκε ἀπ᾿ αὐτούς καί ἄρχισε νά ἀνεβαίνει στόν οὐρανό» (Λουκ. 24, 50-51).  Μάρτυρες αὐτοῦ τοῦ γεγονότος ἦσαν οἱ μαθητές, οἱ ὁποῖοι εἶδαν:

            *  Τήν ἄνοδο τοῦ Διδασκάλου τους στόν οὐρανό.

            * Τή νεφέλη πού «ὑπέλαβε αὐτόν», τήν δόξα πού τόν κύκλωσε καί ἀνεφέρετο στόν οὐρανό.

            * Τούς ἀγγέλους πού ἐμφανίστηκαν μπροστά τους καί τούς εἶπαν: «ἄνδρες Γαλιλαῖοι, τί σταθήκατε καί κοιτᾶτε στόν οὐρανό; Αὐτός ὁ Ἰησοῦς πού ἀναλήφθηκε ἀπό ἀνάμεσά σας στόν οὐρανό, ἔτσι θά ἔρθει πάλι, μέ τόν ἴδιο τρόπο πού τόν εἴδατε νά πορεύεται στόν οὐρανό (Πράξ. 1,11).

            Τήν πρώτη κάθοδο τοῦ Χριστοῦ (=τήν γέννησή Του) τήν εἶδαν λίγοι ἄνθρωποι. Τότε ντύθηκε τήν στολή τῆς ταπεινώσεως καί γεννήθηκε στό σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ. Ὁ Θεός ἔγινε καί ἄνθρωπος.

            Τήν ἄνοδό Του στόν οὐρανό τήν εἶδαν ἐπίσης λίγοι Γαλιλαῖοι, οἱ μαθητές Του. Τώρα μ᾿ αὐτό τό ἀνθρώπινο σῶμα ἐκάθησε στά δεξιά τῆς Δόξης τοῦ Πατρός.

            Ὥστε ὁ Χριστός μέ τήν ἀναχώρησή Του ὁλοκλήρωσε τό ἔργο Του ἑνώνοντας τά ἐπίγεια δηλ. τόν ἄνθρωπο μέ τά ἐπουράνια δηλ. τόν Θεό (κοντάκιο ἀναλήψεως).

            Τήν δεύτερη κάθοδό Του, κατά τήν δευτέρα παρουσία Του στόν κόσμο, θά τήν ἰδεῖ ὁλόκληρη ἡ οἰκουμένη. Θά εἶναι ἔνδοξη καί φοβερή. «Καί ἔτσι, στό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ ὅλα τά ἐπουράνια, τά ἐπίγεια καί τά καταχθόνια θά προσκυνήσουν» (Φιλ. 2,10).

            Αὐτόν περιμένουμε καί ἐμεῖς. Τόν Χριστό περιμένουμε: «Καί πάλιν ἐρχόμενον μετά δόξης». Δέν περιμένουμε τόν ἀντίχριστο. Ἡ ἀντιχριστολογία τῶν ἡμερῶν μας εἶναι μιά μεγάλη ἀπάτη καί νίκη τοῦ διαβόλου. Καί ἀντί νά προσηλώσουμε τό βλέμμα μας στόν Χριστό, ἀσχολούμαστε μέ τόν ἀντίχριστο!          

            Γι᾿ αὐτό, τά τελευταῖα λόγια τοῦ Κυρίου κατά τήν ἀνάληψη ἦταν: Ἐγώ θά εἶμαι μαζί σας μέχρι τήν συντέλεια τοῦ αἰῶνος (Ματθ. 28,20).

Ἀρχιμ. Π. Ἀ.

ΑΛΛΑΓΗ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΚΟΣΜΟΥ

            Ἕνας μικρός ζάλιζε με ἐρωτήσεις τόν πατέρα του. Καί ἐκεῖνος, βλέποντας ἐμπρός του ἕνα παγκόσμιο χάρτη, τόν πῆρε καί τόν ἔκοψε σέ μεγάλα ὀρθογώνια κομμάτια. Ὕστερα, τόν ἔδωσε στό γιό του γιά νά τά συναρμολογήσει. Τό παιδάκι μέσα σέ ἐλάχιστο χρόνο εἶχε τελειώσει. Κατάπληκτος ὁ πατέρας του, τό ρώτησε:

- Πῶς τά κατάφερες τόσο γρήγορα, παιδάκι μου;

Καί ὁ μικρός, μέ φυσική ἁπλότητα, τοῦ ἀπάντησε:

            - Στήν πίσω πλευρά τοῦ χάρτη ὑπῆρχε μία μεγάλη φωτογραφία ἑνός ἀνθρώπου. Καί ὅταν συναρμολόγησα τόν ἄνθρωπο, συναρμολογήθηκε καί ὁ κόσμος• βγῆκε καί ὁ κόσμος σωστός!

            Αὐτό εἶναι τό κλειδί γιά νά καταλάβει κανείς τά προβλήματα τοῦ σύγχρονου κόσμου. Ὅσα συμβαίνουν στόν γύρω κόσμο ἔχουν ἤδη λάβει χώρα μέσα στήν καρδιά τοῦ ἀνθρώπου. Δέν εὐθύνεται ἡ πολιτική γιά τούς πολέμους. Οἱ πόλεμοι δέν γίνονται ἀπό τήν πολιτική, ἀλλά ἀπό τούς πολιτικούς πού ἔχουν χαράξει γιά τόν ἑαυτό τους μιά συγκεκριμένη φιλοσοφία γιά τή ζωή. Ὁ πόλεμος εἶναι ἐπακόλουθο τῆς ἠθικῆς παρακμῆς•  ὅπως ἀκριβῶς καί ἡ ἀστραπή εἶναι φυσικό ἐπακόλουθο τῆς βροντῆς, καί ἡ τύφλωση τῆς ἀφαίρεσης τῶν ὀφθαλμῶν.

            Ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος εἶναι πολυάσχολος καί δραστήριος πρός τά ἔξω καί γιά τά ἔξω. Ὅμως, γιά τά μέσα καί πρός τά μέσα εἶναι παθητικός καί ἀδιάφορος. Δέν μπαίνει ποτέ στόν κόπο οὔτε καί τόν ἐνδιαφέρει, νά εἰσχωρήσει στά βάθη τῆς καρδιᾶς του. Νά ἐλέγξει τούς πόθους καί τίς ἐπιθυμίες του· τά συναισθήματά του.

            Ἔχοντας χάσει τήν ἐσωτερική του ἰσορροπία καί ἑνότητα, ὅλο καί περισσότερο αἰσθάνεται τήν ἀνάγκη νά ψάχνει νά βρεῖ αὐτή τήν ἰσορροπία ἔξω ἀπό τόν ἑαυτό του· σέ ὀργανισμούς καί ὀργανώσεις· σέ πορεῖες καίδιαδηλώσεις! Εἶναι γνωστό πώς τά πρόβατα, ὅταν δέν ὑπακούουν στή φωνή τοῦ τσοπάνη, ἀναγκαστικά ὑποχωροῦν μπροστά στό γαύγισμα τοῦ σκύλου. Ἔτσι καί ὁ ἄνθρωπος πού δέν ὑπακούει στούς πνευματικούς νόμους τοῦ Θεοῦ, ἀναγκαστικά πέφτει στά χέρια «ξένων ἀφεντικῶν»!

            Ἡ πρωταρχική αἰτία τῆς σημερινῆς διάλυσης καί δυσαρμονίας πού κυριαρχεῖ σέ ὁλόκληρο τόν κόσμο, δέν εἶναι καμμία ἄλλη, παρά ἡ ἀποχαύνωση τῆς ἐσωτερικῆς πνευματικῆς ζωῆς. Καί ἡ θεραπεία εἶναι μία: Ἡ προτροπή καί ἡ ἀνάκληση πρός τήν ἔσω ζωή. Ἔτσι ὁ ἄνθρωπος,  πρῶτα θά συναρμολογήσει τόν ἑαυτό του, δηλ. θά θεραπεύσει τό κακό πού παραμονεύει στήν καρδιά του. Καί τότε θά καταφέρει νά συναρμολογήσει καί τήν παραμορφωμένη εἰκόνα τοῦ κόσμου. Στή μορφή πού ὅλοι ἐπιζητοῦμε καί προσμένουμε μέ ἐλπίδα καί λαχτάρα: ἕνα κόσμο εἰρήνης, συμπόνιας, συμφιλίωσης καί ἀγάπης.

(Fulton Sheen, Καθηγητής Ψυχολογίας)

Μετ: Ἀρχιμ. Ἀ. Μ.

Ο ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ ΦΩΣ

Ἁγίου Αὐγουστίνου

            Μᾶς λέγει ἡ Ἁγία Γραφή γιά τόν Χριστό:

            Γιατί ἦλθε στήν γῆ; Γιατί ἔγινε ἄνθρωπος;

            Γιατί ἦλθε; Τί νέο, τί καινούργιο μᾶς ἔφερε; Τί θέλησε νά μᾶς διδάξει; Γιατί ἔκαμε ὅ,τι ἔκαμε; Γιατί καταδέχθηκε νά γίνει σάρκα; Γιατί εὐδόκησε νά ὑποστῆ ἀπό ἀνθρώπους τόσα ἄπρεπα καί ἀνεπίτρεπτα «ὁ ἐπί πάντων Θεός»;  Γιατί ὑπόμεινε ραπίσματα ἀπό χέρια πού ὁ ἴδιος ἐδημιούργησε;

            Τί θέλησε μέ ὅλα αὐτά νά μᾶς διδάξει; Τί θέλησε νά μᾶς δείξει; Τί θέλησε νά μᾶς διαμηνύσει;

            Ἄς τό ἀκούσωμε. Διαφορετικά ὅλα θά μένουν ἀφήγηση γεγονότων ἀπό τό παρελθόν! Τέρψη τοῦ νοῦ; Ἴσως. Στερέωμα, ὄχι!

*            *            *

            Ὑπάρχει σ᾿ αὐτά κάτι τό μεγάλο; Ναί. Ὑπάρχει. Εἶναι κάτι, πού ὅταν τό «ἀκοῦς», ἔχεις καρπό. Δηλαδή; Τί θέλησε νά μᾶς διδάξει;

            Ἄκουσέ το:

            Ὁ Θεός εἶναι φῶς, λέγει. Βλέπεις; Τόν ὀνομάζει Φῶς. Ὅμως τά λόγια Του αὐτά εἶναι γιά μᾶς σκοτεινά. Θά ἦταν καλό γιά μᾶς, ἄν Ἐκεῖνος πού Τόν ὀνομάζομε Φῶς, ἐφώτιζε τίς καρδιές μας, νά καταλάβωμε, τί μᾶς εἶπε!

            Ἐμεῖς κηρύττουμε, ὅτι ὁ Θεός εἶναι Φῶς· καί ὅτι σ᾿ Αὐτόν σκοτεινό σημεῖο δέν ὑπάρχει, οὔτε ἕνα. Θά τολμήσει τάχα ποτέ ἄνθρωπος νά εἰπεῖ, ὅτι μπορεῖ νά ὑπάρχει στόν Θεό μιά -ἡ ὁποιαδήποτε σκοτία; ἤ ἕνα, (τό ὁποιοδήποτε!) σκοτεινό σημεῖο;

            Τί εἶναι αὐτό τό φῶς; Καί τί εἶναι αὐτή ἡ σκοτία; Μήπως μᾶς λέγει κάτι, πού δέν φθάνει στά μάτια μας αὐτά (τά σαρκικά);

            Ὁ Θεός εἶναι φῶς.

            Ἴσως θά εἰπεῖ κανείς! Καί ὁ ἥλιος φῶς εἶναι. Καί ἡ σελήνη φῶς εἶναι. Καί τό κάθε ἀστέρι φῶς εἶναι.

            Ὁ Θεός εἶναι ἕνα φῶς, κάπως πολύ πιό μεγάλο! κάπως πολύ πιό λαμπερό! Πόσο ἀπέχει ὁ Θεός ἀπό τήν πλάση Του; Πόσο ὁ Κτίστης ἀπό τά κτίσματά Του;  καί πόσο ἡ  σοφία ἀπό αὐτά πού « ἐν σοφίᾳ  ἐποίησεν»;  Πολύ περισσότερο πρέπει νά ἀπέχει αὐτό τό φῶς ἀπό κάθε ἄλλο φῶς! Ἄς προσπαθήσωμε λοιπόν νά Τό πλησιάσωμε, γιά νά πάρωμε φῶς ἀπό τό Φῶς αὐτό· γιατί -χωρίς αὐτό μέσα μας- εἴμαστε σκοτία. Γιατί μόνο ἄν πάρωμε Φῶς ἀπό τό Φῶς αὐτό, θά μπορέσωμε νά γίνωμε καί ἐμεῖς φῶς· καί δέν θά συγχυζόμαστε πιά ἀπό τήν σκοτία ἐκείνη· γιατί τότε θά συγχυζόμαστε ἀπό μόνοι μας.

*            *            *

            Ποῖος συγχύζεται ἀπό μόνος του; Ἐκεῖνος πού ἀρχίζει νά τό συνειδητοποιεῖ, ὅτι εἶναι ἁμαρτωλός. Καί ποῖος δέν συγχύζεται; Ἐκεῖνος πού ἀπό τό Φῶς αὐτό  φωτίζεται.

            Τί σημαίνει ἐκεῖνο τό «παίρνομε φῶς ἀπό τό Φῶς αὐτό»; Ἐκεῖνος πού βλέπει τόν ἑαυτό του σκοτισμένο ἀπό τήν ἁμαρτία· ἐκεῖνος πού ἐπιθυμεῖ νά φωτισθῆ ἀπό αὐτό· αὐτός, μόνο αὐτός, πηγαίνει κοντά του. Καί γι᾿ αὐτό ὁ ψαλμός λέγει: «προσέλθετε πρός αὐτόν καί φωτίσθητε· καί τά πρόσωπα ὑμῶν οὐ μή καταισχυνθῇ» (Ψαλμ. 33,6).

            Μά πρόσεξε μή τό ἀποστραφεῖς τό φῶς αὐτό, ἐπειδή κάνει καί φαίνεται ἡ ἀσχήμια σου! Νά μή σοῦ ἀρέσει πρέπει ἡ ἀσχήμιά σου. Καί ἀσφαλῶς δέν θά σοῦ ἀρέσει. Ἀρκεῖ νά θέλεις σύ νά ἀποκτήσεις τήν ὀμορφιά Του καί τή χάρη Του.

ΜΗΝ ΕΧΕΤΕ ΥΠΟΝΟΙΕΣ!

Μή παραδέχεσαι τίς σκέψεις πού σοῦ βάζει ὁ πονηρός κατά τοῦ πλησίον καί στηρίζονται σέ ὑπόνοιες, δηλ. σέ ὑποθέσεις καί ἑρμηνεῖες.

Εἶναι ψεύτικες, καταστρεπτικές καί ἐντελῶς ἀπατηλές.

            Νά ξέρεις ὅτι μέ τίς ὑπόνοιες, προσπαθοῦν οἱ δαίμονες νά γκρεμίσουν, αὐτούς πού προοδεύουν στήν πνευματική ζωή. Γιατί δέν μποροῦν μέ ἄλλο τρόπο νά ὁδηγήσουν τόν ἀγωνιστή στή φοβερή ἁμαρτία τῆς κατάκρισης καί γενικά στή διάπραξη τῆς ὅποιας ἁμαρτίας, παρά μόνο ἄν τόν καταφέρουν νά δεχθεῖ πονηρές ὑποψίες κατά τοῦ πλησίον.

            Τόν πείθουν τίς ὑπόνοιες αὐτές νά τίς θεμελιώνει σέ κάποιες ἐξωτερικές ἐκδηλώσεις τοῦ ἄλλου, πού ὁπωσδήποτε δέν εἶναι ἀσφαλές κριτήριο γιά τά φρονήματα καί τίς τοποθετήσεις του (Φιλοκαλία, τ. Γ΄, 287).

            Ὅταν ἀπό ἀμέλεια ἀφήσουμε τούς δαίμονες νά μᾶς ψιθυρίζουν ὑποψίες κατά τῶν ἄλλων –καί τούς τό ἐπιτρέπομε ὅταν ἀφήνουμε τά μάτια μας, σώματος καί ψυχῆς, νά βλέπουν καχύποπτα- καταντᾶμε νά κατακρίνουμε ἀκόμη καί τούς τέλειους στήν ἀρετή.

            Ἔτσι συμβαίνει τόν χαρούμενο καί κοινωνικό νά τόν θεωροῦμε φιλήδονο· τόν αὐστηρό καί λιγομίλητο νά τόν χαρακτηρίζουμε θυμώδη καί ὑπερήφανο· ὁπότε δέν μένει κανένας σωστός!

            Δέν πρέπει νά ἀποφαινόμαστε ἀπό τά ἰδιαίτερα χαρακτηριστικά τῆς συμπεριφορᾶς τοῦ καθενός, γιατί τά συμπεράσματα πού βγάζομε εἶναι ἐπισφαλή.

Οἱ ἄνθρωποι ἔχουν πολλές ἰδιαιτερότητες, τίς ὁποῖες μποροῦν νά ἀξιολογήσουν σωστά, μόνο ἐκεῖνοι πού καθάρισαν τά μάτια τῆς ψυχῆς τους, μέ τήν προσευχή καί τή νηστεία· καί ἔτσι φωτιζόμενοι ἀπό τό φῶς τοῦ Χριστοῦ διακρίνουν τό σωστό ἀπό τό λάθος, τήν ἀρετή ἀπό τήν ἁμαρτία.

(Ὁσίου Νικήτα, Φιλοκαλία, τ. Γ΄, σ. 287-288)

Διασκευή: Ἀρχιμ. Ν. Κομπ.

 

Αγιολογιο

Αγιον Ορος

Αγιοι της Λεσβου

Register

User Registration