Ζωηφόρος

«Λυχνία» Ιούνιος 2011

Μηνιαίο Περιοδικό Ι.Μ. Νικοπόλεως & Πρεβέζης Αρ. Φύλλου 335 Ιούνιος 2011

«ΒΓΑΛΕ  ΓΛΩΣΣΑ!» του + ὁ Ν. Μ.

«ΠΥΞΙΔΑ» του Αρχιμ. Ιωήλ Ν.

«ΕΝΟΧΗ ΚΑΙ ΛΥΤΡΩΣΗ» του Αρχιμ. Ιωήλ Ν.

«ΕΥΠΡΕΠΕΙΑ ΚΑΙ ΔΟΞΑ» του Αρχιμ. Ν. Κ.

 

ΒΓΑΛΕ  ΓΛΩΣΣΑ!

 

            Παλαιότερα οἱ γιατροί ἐφάρμοζαν μιά πολύ σοφή καί ἀποδοτική μέθοδο. Ἔλεγαν στόν πελάτη τους. Βγάλε τήν γλώσσα! Τῆς ἔρριχναν μιά ματιά. Καί ἀπό τήν γλώσσα καταλάβαιναν πολλά!

            Ἡ γλώσσα τοῦ ἄρρωστου ἔδινε στόν γιατρό μιά πολύ καλή ἰδέα γιά τήν σωματική κατάσταση τοῦ πελάτη του.

            Κάτι ἀνάλογο γίνεται καί ὅταν ὁ ἄνθρωπος «βγάζει» γλώσσα!

            Οἱ ἄλλοι καταλαβαίνουν καλά, ἀνάλογα ὁ καθένας μέ τά μυαλά του, ποῦ κινεῖται ὁ συνομιλητής τους.

            Τί παράξενο!

            Καθρέφτης τῆς σωματικῆς ὑγείας ἡ γλώσσα.

            Καθρέφτης καί τῆς ψυχικῆς μας κατάστασης ἡ γλώσσα!

 

*            *            *

 

            Λέγει ὁ Κύριος: Πρόσεχε! ἀπό τά λόγια σου θά κριθῆς! Καί ἀπό τά λόγια σου θά καταδικασθῆς (Ματθ. 12,37).

 

            Καλύτερα νά πέσεις κάτω ἀπό ψηλά, παρά νά «πέσεις χαμηλά», ἀπό λάθος γλώσσας!

            Καί ὅταν ὑπομένουμε και δέν μιλᾶμε, ἔχομε μιά μεγάλη νίκη!

            Καί ὅσο πιό πολύ πέφτεις σέ λάθη γλώσσας, τόσο πιό χάρβαλο καταντᾶς πνευματικά.

 

            Γι᾿ αὐτό λέμε σέ μιά προσευχή μας:

            Θοῦ, Κύριε, φυλακήν τῷ στόματί μου. Δηλαδή βόηθα με, Κύριε, νά κρατῶ τό στόμα μου κλειστό. Νά ξέρω πότε μιλάω· καί πῶς μιλάω.

 

            Ἀγαπᾶς τόν Χριστό; Πρέπει νά Τόν ἔχεις συνεχῶς στό στόμα σου: στό σπίτι· στήν ἐπικοινωνία μέ ἀγαπητά πρόσωπα· στήν γειτονιά· στήν ἀγορά· παντοῦ. Στόμα δικαίου μελετήσει σοφίαν· καί ἡ γλώσσα αὐτοῦ λαλήσει κρίσιν (Ψαλμ. 36,30). Δηλαδή: Ὁ ἄνθρωπος ὁ σωστός, στό στόμα του ἔχει συνεχῶς τά λόγια τοῦ Θεοῦ καί τά λόγια του εἶναι ὅλα ζυγιασμένα· σεμνά· προσεκτικά.

 

            Αὐτό εἶναι τό σωστό. Γιατί ὅ,τι ἔχεις στήν καρδιά σου βγαίνει στό στόμα!

 

*            *            *

 

            Οἱ μέλισσες, ἕνα τιποτένιο ζωύφιο-ἔντομο, βγάζουν ἀπό τό στόμα τους μέλι! Ὅ,τι παίρνουν στό στόμα τους, τό βγάζουν μέλι. Τό κάνουν μέλι!

 

            Σύ καί ἐγώ, ἔπρεπε νά εἴμαστε καλύτεροι ἀπό τά ἔντομα, ἀπό τίς μέλισσες. Ἀπό τό στόμα μας ἔπρεπε νά ρέει μιά ἀπέραντη εὐωδία: ἡ εὐωδία τῆς καλωσύνης καί τῆς ἀγάπης· ἡ εὐωδία τῆς δοξολογίας τοῦ Ὀνόματος τοῦ Κυρίου!

 

            Κάνει τό στόμα μας νά βγάζει μιά φριχτή δυσωδία; Καί ἄμα στό στόμα βγαίνει δυσωδία, βρώμα, τί εἶναι μέσα μας, βαθειά μέσα μας, στήν καρδιά μας;

 

            Πάντως, κάτι ὄχι καλό!

            Πάντως ὄχι ὁ Χριστός.

 

*            *            *

 

            Ἡ ἁγία Γραφή μᾶς λέγει, ὅτι τό Ὄνομα τοῦ Χριστοῦ εἶναι μύρον ἐκκενωθέν (Ἆσμα 1,3)· δηλ. ὅταν βρίσκεται στό νοῦ καί στήν καρδιά μᾶς μοσχοβολάει τό εἶναι ὁλόκληρο, σάν νά χύθηκε ἐπάνω μας καί μέσα μας, εὐῶδες  πολύτιμο μύρο!

 

            Μάθε λοιπόν, νά μιλᾶς γιά τόν Κύριο μέ εὐλάβεια καί μέ σεβασμό· μέ ἀγάπη καί μέ ταπείνωση.

 

            Ἕνας γάλλος φιλόσοφος (C. Bonal) τοῦ περασμένου αἰώνα, κάθε φορά πού πρόφερε τό Ὄνομα τοῦ Χριστοῦ ἔβγαζε τό καπέλλο του· καί ἔκανε τό σταυρό του.

 

            Κάμε καί σύ «κάτι». Κάμε τά λόγια σου, νά εἶναι:

           γλυκά στό στόμα σου.

           γλυκά στήν καρδιά σου.

           γλυκά στά αὐτιά ἐκείνων, πού σέ ἀκοῦνε.

 

Λέγει ἡ ἁγία Γραφή:

           Στόμα παρανόμου-βόθρος βαθύς! Βόθρος; Ναί βόθρος! (Παρ. 10,31)

           Στόμα δικαίου ἀποστάζει σοφίαν. Δηλαδή, ἡ κάθε λέξη πού βγαίνει ἀπό τό στόμα του εἶναι σοφία! (Παρ. 22, 14)

 

Μήπως τά παραλέει;

 

*            *            *

 

            Ἀκούμπα, ἀδελφέ, σωστά τήν καρδιά σου.

Μήν ἀφήσεις νά γίνει τό στόμα σου καί ἡ καρδιά σου βόθρος βαθύς!...

Κάμε τα, νά ἀποστάζουν σοφία: καλωσύνη, εἰρήνη, ἀγάπη, ταπείνωση.

 

Μήν τό ξεχνᾶς.

Στόμα δικαίου ἀποστάζει σοφία· καί προσέχοντας, τί νά λέει τό στόμα σου, γίνεσαι σοφός γιά τούς ἀνθρώπους· εὐάρεστος καί ἀγαπητός στό Θεό.

 

+ ὁ Ν. Μ.

 

ΠΥΞΙΔΑ

 

            Σ᾿ ἕνα τροπάριο τοῦ Μεγάλου Κανόνα τοῦ ἁγίου Ἀνδρέα Κρήτης ἀναφέρεται (ὠδή δ’, τροπ. 5):

 

«Ἐντεῦθεν καί κατεκρίθην, ἐντεῦθεν κατεδικάσθην,

ἐγώ ὁ τάλας, ὑπό τῆς οἰκείας συνειδήσεως,

ἧς οὐδέν ἐν κόσμῳ βιαιότερον...». Δηλαδή:

Γι᾿ αὐτό καί κατακρίθηκα, γι᾿ αὐτό καταδικάστηκα,

ὁ ταλαίπωρος ἐγώ, ἀπ᾿ τή συνείδησή μου, ἀπ᾿ τήν ὁποία τίποτε στόν κόσμο δέν ὑπάρχει πιό βασανιστικό...

 

Μιά ἀπό τίς πιό πολύτιμες ἱκανότητες τοῦ ἀνθρώπου πού εἶναι ἔμφυτη καί παίζει πρωτεύοντα ρόλο στή ζωή του εἶναι ἡ συνείδηση. Ἀποτελεῖ ἀδέκαστο καί ἀδυσώπητο κριτή τῶν πράξεών μας. Τήν οὐσία τῆς ὕπαρξής μας. Εἶναι ὅ,τι ἡ πυξίδα τοῦ πλοίου στό ταξίδι τῆς ζωῆς μας. Γι᾿ αὐτό ὁ ἔλεγχος τῆς συνείδησης εἶναι βασανιστικός.

 

*            *            *

 

Τό θηρίο θά κατασπαράξει, θά χορτάσει καί θά κοιμηθεῖ ἥσυχο. Ὁ ἄνθρωπος ἔχει μέσα του ψυχή πού τόν ἐλέγχει· καί γι᾿ αὐτό δέν ὑποχωρεῖ τό μαρτύριο τῆς συνειδήσεως.

 

Ὁ ἀπόστολος Παῦλος γράφει: Διαπιστώνω, πώς οἱ πράξεις μου ἀκολουθοῦν ἕναν ἄλλο νόμο ἀντίθετο στό νόμο στόν ὁποῖο μέ ὁδηγεῖ ἡ συνείδησή μου. Εἶναι ὁ νόμος τῆς ἁμαρτίας! Κυριαρχεῖ στήν ὕπαρξή μου, καί μέ κάνει αἰχμάλωτο στίς διάφορες ὀρέξεις μου! Τί δυστυχισμένος πού εἶμαι! Ποιός θά μέ λυτρώσει ἀπό τήν κατάσταση αὐτή, πού ἔχει ὑποταχθεῖ στό θάνατο; (Ρωμ. 7, 23-24)

 

Ἀπό αὐτό τό δρᾶμα θέλησε ὁ Θεός νά μᾶς λυτρώσει. Γι᾿ αὐτό σαρκώθηκε, σταυρώθηκε καί ἔχυσε τό αἷμα Του. Γιά νά ἐξαλείψει τήν ἁμαρτία τοῦ κόσμου καί νά μᾶς ἐλευθερώσει ἀπό τήν ἐνοχή. Ἔσχισε τό χρεόγραφο τῶν ἁμαρτιῶν μας ἐπάνω στό Σταυρό καί μᾶς ἔδωσε τή χάρη. Ὁ Χριστός μᾶς ἐξαγόρασε ἀπό τήν κατάρα τοῦ νόμου ἀφοῦ ἔγινε κατάρα γιά χάρη μας (Γαλ. 3,13). Γι᾿ αὐτό ὁ ἀπόστολος Παῦλος στό ἐρώτημα «ποιός μπορεῖ νά μέ λυτρώσει ἀπό τήν κατάσταση αὐτή, πού ἔχει ὑποταχθεῖ στό θάνατο;», ἀπαντᾶ θριαμβευτικά: εὐχαριστῶ τόν Θεό πού τό ἔκανε αὐτό, διά τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Πράγματι, ὁ Χριστός εἶναι ἡ Ζωή, τό Φῶς τοῦ κόσμου, ἡ Ἀλήθεια, ἡ Ὁδός.

 

*            *            *

 

Τί κρῖμα ἄν δέν διαλέξαμε τόν δρόμο τοῦ Χριστοῦ!

Τό παραπάνω τροπάριο τελειώνει μέ τά λόγια:

Κριτά, λυτρωτά μου καί γνώστα,

λυπήσου με καί γλύτωσέ με

καί σῶσε με τόν δοῦλο σου.

 

Ἀρχιμ. Ἰωήλ Ν.

 

ΕΝΟΧΗ ΚΑΙ ΛΥΤΡΩΣΗ

 

                        Ὅταν, πρίν ἀπό ἀρκετά χρόνια, ἐμφανίσθηκε ἡ ἀσθένεια τοῦ ἔϊτζ, ἕνας δημοσιογράφος καί συγγραφέας (Ν. Δήμου) ἔγραψε ἕνα ἄρθρο μέ τίτλο «ἐπιστροφή τῶν τύψεων» καί ὑποστήριξε, χωρίς πολλά λόγια καί περιστροφές, τήν ἑξῆς τοποθέτηση: Καλά χαιρόμασταν μέχρι τώρα τόν ἔρωτα. Ἤρθε τώρα αὐτή ἡ ἀρρώστια καί μᾶς γέμισε τύψεις! Τί κατάρα, τί συμφορά παγκόσμια!

 

*            *            *

 

            Στήν ἐποχή μας ἡ ἐνοχή εἶναι παρεξηγημένη ἔννοια. Ἀπό τή μιά πλευρά εἶναι νοσηρό, νά φορτώνουμε τόν κόσμο μέ ἀνόητες ἐνοχές. Ἀπό τήν ἄλλη ὅμως, ἡ κατάπνιξη καί ἀπώθηση τῶν ἐνοχῶν δημιουργεῖ τέρατα, προκαλεῖ πνευματική ἀναισθησία.

 

            Τό πρόβλημα δέν εἶναι, ἄν εἶσαι περισσότερο ἤ λιγώτερο ἔνοχος. Τό πρόβλημα εἶναι, ἐνώπιον τίνος (ποιοῦ) εἶσαι ἔνοχος. Ἡ Ἐκκλησία δέν εἶδε αὐτό τό πρόβλημα δικαστικά. Ἡ Ἐκκλησία τήν ἐνοχή τήν ὀνομάζει ἁμαρτία. Καί ἁμαρτία σημαίνει, ἀποτυχία τοῦ ἀνθρώπου νά ἀγαπήσει τόν Θεό.

 

            Τό μυστήριο τῆς Ἐξομολόγησης προσφέρει τή δυνατότητα νά ξαλαφρώσουμε ἀπό τό βάρος τῶν τύψεων, νά ἐλευθερωθοῦμε ἀπό τό τούς ἐλέγχους τῆς συνειδήσεως, νά λάβουμε συγχώρηση ἀπό τόν ἴδιο τό Θεό. Πόσο ἀνακουφίζεται καί ἁγνίζεται ἡ καρδιά. Ὄχι μέ τήν ἐπιπόλαιη, τυπική, ἐξωτερική ἀλλά μέ τήν παστρική, ξεκάθαρη καί εἰλικρινῆ ἐξομολόγηση. Πόσο καθαρίζεται καί φωτίζεται ἡ καρδιά. Χωρίς ἐξομολόγηση ὁ χριστιανός μένει ἀσυγχώρητος.

 

*            *            *

 

            Σφάλλουν ὅσοι ἀναβάλλουν. Ἰσχύει πολύ περισσότερο καί σ᾿ αὐτή τήν περίπτωση τό σύνθημα: ὁ δρόμος τοῦ αὔριο ὁδηγεῖ στήν πόλη τοῦ ποτέ.

 

            Πλανῶνται, ὅσοι τό μεταθέτουν στά γηρατειά. Δέν ξέρουν, ἄν θά φθάσουν. Καί δέν εἶναι ἀσφαλεῖς, γιατί δέν ξέρουν ἄν θά ἔχουν τή δυνατότητα τότε νά μετανοήσουν.

 

            Ἡ ζωή στή ἁμαρτία πολλά χρόνια ἀποκτᾶ ρίζες βαθειές, πού δέν ἀποκόπτονται εὔκολα. Ἡ συνήθεια γίνεται δεύτερη φύση. Ὁ θάνατος ἔρχεται, σάν κλέφτης, τή νύκτα χωρίς νά τόν περιμένουμε.

 

           Ἐάν βρισκόταν τό φάρμακο τοῦ καρκίνου, κανένας καρκινοπαθής δέν θά ἀνέβαλε νά τό πάρει.

           Ἐάν χαρίζονταν τά δάνεια, κανένας χρεώστης δέν θά ἀρνιόταν τήν χάρη.

           Ἐάν δινόταν ἀπελευθέρωση στούς αἰχμάλωτους, κανένας δέν θά προτιμοῦσε τά δεσμά.

 

Εἴμαστε ἄρρωστοι, χρεῶστες καί αἰχμάλωτοι στά πάθη καί στήν ἁμαρτία. Κάθε παράβαση τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ εἶναι πνευματική δουλεία. Ὅπως ὁ ἀετός, ἔστω καί ἕνα δακτυλάκι του νά εἶναι πιασμένο στό δόκανο, δέν μπορεῖ νά φύγει, νά πετάξει, ἔτσι καί ὁ ἄνθρωπος πού εἶναι ὑποδουλωμένος καί στό πιό μικρό πάθος, δέν μπορεῖ νά ζήσει τήν ἐν Χριστῷ ἐλευθερία.

 

*            *            *

 

            Ὁ Χριστός μᾶς προσκαλεῖ: Ἐλᾶτε κοντά μου ὅλοι οἱ κουρασμένοι καί φορτωμένοι· καί Ἐγώ θά σᾶς χαρίσω ἀνάπαυση. Ἔγκαιρα καί εἰλικρινά. Θά δοκιμάσετε τήν ἀνεκλάλητη χαρά. Θά αἰσθανθεῖτε βαθειά ἀνακούφιση. Χωρίς μετάνοια καί ἐξομολόγηση δέν ὑπάρχει σωτηρία.

 

Ἀρχιμ. Ἰωήλ Ν.

 

ΕΥΠΡΕΠΕΙΑ ΚΑΙ ΔΟΞΑ

 

            Λίγο πρίν τό τέλος τῆς Θείας Λειτουργίας, ὁ ἱερέας ἀπευθύνει στόν λαό τήν προτροπή: Ἐν εἰρήνῃ προέλθωμεν. Ἄς ἀναχωρήσουμε μέ εἰρήνη.

 

Ἡ λειτουργία εἶχε ἀρχίσει μέ τήν προτροπή: Ἐν εἰρήνῃ τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν. Ἄς παρακαλέσουμε τόν Κύριο μέ εἰρήνη.

 

 Τώρα, στό τέλος μᾶς προτρέπει νά ἐπιστρέψουμε στόν κόσμο πάλι μέ εἰρήνη· σάν μάρτυρες καί κήρυκες τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.

 

            Καί μετά ἀπό αὐτήν τήν προτροπή, ὁ ἱερέας, στέκει μπροστά στήν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, καί τοῦ ἀπευθύνει τήν ὀπισθάμβωνο εὐχή, μέ τήν ὁποία τοῦ ζητᾶμε:

 

           Ἁγίασε τούς ἀγαπώντας τήν εὐπρέπεια τοῦ οἴκου σου.

           Ἀνταπόδοσέ τους δόξα μέ τήν θεϊκή σου Δύναμη.

 

*            *            *

 

Εὐπρέπεια τοῦ οἴκου τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ θεία χάρη καί εὐλογία Του πού μᾶς τήν χαρίζει τόσο πλούσια στήν Λειτουργία.

Στόν οἶκο τοῦ Θεοῦ ἔχουμε τήν μέγιστη ἀποκάλυψη-φανέρωση τῆς Χάρης καί Δόξας Του, πού εἶναι ἡ Θεία Εὐχαριστία, τό σῶμα καί τό αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Κάτι μεγαλύτερο, κάτι ἁγιώτερο δέν ὑπάρχει!

 

Παρακαλοῦμε, λοιπόν, τόν Θεό νά ἁγιάσει αὐτούς πού ἀγαποῦν τήν εὐπρέπεια τοῦ οἴκου Του. Προφανῶς, ὅσο περισσότερο τήν ἀγαποῦμε, τόσο μεγαλύτερος γίνεται ὁ ἁγιασμός μας. Ἀλλά ἡ ἀγάπη μας γιά τήν Δόξα τοῦ Θεοῦ ἐκφράζεται στήν πράξη ἀπό τό πόσο εἴμαστε πρόθυμοι νά κοπιάσουμε γιά νά καθαρίσουμε τόν ἑαυτό μας «ἀπό παντός μολυσμοῦ-ἁμαρτίας σαρκός καί πνεύματος».

 

*            *            *

 

Περισσότερο ἀπό ὅλους τούς χριστιανούς δοξάσθηκαν οἱ ἅγιοι. Γιατί δέν λογάριαζαν κόπους καί «ἔξοδα» στόν ἀγώνα τους ἐναντίον τῶν παθῶν καί τῶν ἀδυναμιῶν τους. Γι᾿ αὐτό καί ἡ παράκληση «ἀνταπόδωσέ τους δόξα  μέ τήν θεϊκή σου Δύναμη» ἐξαρτᾶται ἀπό τόν κόπο πού καταβάλλουμε στόν πνευματικό μας ἀγώνα.

 

Συνεπῶς, τό αἴτημά μας αὐτό, οὐσιαστικά, σημαίνει: ἀξίωσέ μας νά τρέχουμε ὅλο καί πιό πολύ στήν Ἐκκλησία σου (=οἶκο Σου). Γιατί μόνον ἔτσι θά μπορέσουμε νά ἀντισταθοῦμε στό ἁμαρτωλό φρόνημα τοῦ κόσμου. Καί τότε θά καταλάβουμε καλά, αὐτό πού ὁ Χριστός τονίζει: Ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ εἶναι μέσα σας. Ἄρα, εἶναι γεγονός τοῦ νῦν καί τοῦ ἀεί καί τῆς αἰωνιότητας.

 

Ἀρχιμ. Ν. Κ.

 

 

 

Αγιολογιο

Αγιον Ορος

Αγιοι της Λεσβου

Register

User Registration