Ζωηφόρος

Λόγος στην Θεία Μεταμόρφωση του Κυρίου, του Οσίου Εφραίμ του Σύρου,

Λόγος στην Θεία Μεταμόρφωση του Κυρίου

και Θεού και Σωτήρα μας Ιησού Χριστού

του Οσίου Εφραίμ του Σύρου

 

Από τους αγρούς τέρψεις συγκομιδής και από τα αμπέλια τρύγος εδεσμάτων. Και από τις Γραφές διδαχή ζωοποιός. Ο αγρός μία φορά έχει την συγκομιδή και το αμπέλι μια φορά έχει τον τρύγο. Η Γραφή, όμως, πάντοτε αναβλύζει διδαχή ζωοποιό. Ο αγρός, όταν θεριστεί, μένει έρημος. Και το αμπέλι, όταν τρυγηθεί, ταπεινώνεται. Η Γραφή, όμως, αν και θερίζεται καθημερινά, τα στάχυα των ερμηνειών των λόγων της δεν εκλείπουν. Καθημερινά τρυγάται και τα σταφύλια της ελπίδας πού κρύβει δεν δαπανώνται. Ας πλησιάσουμε λοιπόν τον αγρό τούτο κι ας απολαύσουμε τα ζωοποιά του ρείθρα και ας θερίσουμε απ᾽ αυτόν στάχυα ζωής, τους λόγους του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ο Οποίος είπε: «βρίσκονται εδώ κάποιοι, οι οποίοι δεν θα γευθούν θάνατο, έως να δούν τον Υιόν του Θεού ερχόμενο στην δόξα Του».

 

Και μετά από έξι ημέρες παρέλαβε τον Σίμωνα Πέτρο, τον Ιάκωβο και τον αδελφό του Ιωάννη και τους ανέβασε σε πολύ ψηλό βουνό και μεταμορφώθηκε ενώπιόν τους. Και έλαμψε το πρόσωπό του όπως ο ήλιος, τα δε ρούχα του έγιναν λευκά σαν το φώς. Πράγματι, οι άνδρες για τους οποίους είπε ότι δεν θα γευθούν θάνατο, έως να δούν τον τύπο της ελεύσεώς Του, αυτοί οι τρεις απόστολοι είναι, τους οποίους πήρε κοντά Του και ανέβηκαν στο βουνό, όπου τους έδειξε πώς πρόκειται να έλθει κατά την εσχάτη ημέρα στην δόξα της θεότητάς Του και με το σώμα της ανθρωπότητάς Του. Τους ανέβασε στο βουνό, για να τους δείξει ποιός είναι και ποίου υιός. Διότι, όταν τους ρωτούσε «ποίος λένε οι άνθρωποι ότι είμαι εγώ, ο υιός του ανθρώπου;» εκείνοι αποκρίθηκαν: «άλλοι, πώς είσαι ο Ηλίας· άλλοι, ο Ιερεμίας ή ένας από τους προφήτες» (Μάρκ. 8, 27-30. Ματθ. 16, 13-20. Λουκ. 9, 18-20.).

 

Γι᾽ αυτό και τους ανεβάζει στο βουνό και τους αποκαλύπτει, ότι δεν είναι ο Ηλίας, αλλά ο Θεός και Πλάστης του Ηλία. Ούτε πάλι ο Ιερεμίας, αλλ᾽ αυτός πού αγίασε τον Ιερεμία εκ κοιλίας. Ούτε ένας από τους προφήτες, αλλ᾽ ο Κύριος των προφητών, ο Οποίος και τους έστειλε. Αλλά και τούτο υποδηλώνει σ᾽ αυτούς, ότι Αυτός είναι ο ποιητής του ουρανού και της γής, και ο κύριος ζωντανών και νεκρών. Διότι διέταξε τον ουρανό, και ευθύς αμέσως κατέβασε τον Ηλία. Έκαμε νεύμα στην γή και τον Μωϋσή παρέστησε. Και σ᾽ αυτούς πάλι τους κορυφαίους των προφητών απέδειξε ότι Κύριος είναι των ζώντων, εφόσον τον Ηλία από τους ζωντανούς κατέβασε. Και ότι είναι Αυτός πού εγείρει τους νεκρούς, εφόσον ήγειρε τον Μωϋσή εκ των νεκρών. Η δε ανάβαση στο βουνό τους βεβαίωσε ότι είναι Υιός του Θεού.

 

Τί κι αν έλεγε σ᾽ αυτούς ότι «εγώ είμαι Θεός εκ Θεού»; Δεν θα πείθονταν εύκολα, εξ αιτίας του σώματος, πού είχε περιβληθεί, και διότι συναναστρεφόταν μαζί τους σαν όμοιός τους. Έβλεπαν την Μαριάμ, πού Τον γέννησε, και τον Ιωσήφ, πού Τον ανέθρεψε, και πώς ο πατέρας Του είχε ένα κοινό όνομα. Παιδιά του Ιωσήφ ήσαν οι αδελφοί Του. Και όπως αυτοί πείνασε και έλαβε τροφή, και δίψασε και την δίψα έσβησε με νερό, και στον κόπο βρήκε παρηγοριά την ανάπαυση, και στην νύστα έδωσε ύπνο. Και τον φόβο ακολούθησαν σταλαγμοί ιδρώτα. Έχοντας, λοιπόν, όλα τα δικά μας παρεκτός την αμαρτία, πώς θα γινόταν πιστευτός, εάν έλεγε ότι «εγώ είμαι Θεός εκ Θεού;» Διότι αυτά δεν ήσαν αρμόδια στην θεϊκή φύση. Γι᾽ αυτό λοιπόν στο βουνό τους ανεβάζει, ώστε να μιλήσει ο Πατήρ και να τους διδάξει, ότι είναι πραγματικά Υιός του. Υπέδειξε, όμως, και την βασιλεία Του πριν από τον θάνατο. Και την δόξα Του πριν από την ύβρη. Και την δύναμή Του πριν από το πάθος. Και την τιμή Του πριν από την ατίμωση. Ώστε, όταν δεθεί και σταυρωθεί από τους Ιουδαίους, να γνωρίσουν οι μαθητές Του, ότι δεν σταυρώνεται από αδυναμία αλλά κατά το αγαθό Του θέλημα, για να δωρήσει την χάρη, πού θα σώσει όλο τον κόσμο. Δείχνει και πριν από την ανάσταση την δόξα Του, ώστε, όταν εγερθεί εκ νεκρών στην θεϊκή δόξα της φύσεώς Του, να γνωρίσουν ότι δεν έλαβε την δόξα ως μισθό για τον κόπο του, σαν να μην την είχε, αλλ᾽ ήταν η δόξα Του απ᾽ αρχής και προαιώνια κοντά και μαζί με τον Πατέρα Του – καθώς ο Ίδιος λέει: «Πάτερ, δόξασέ με με την δόξα, πού είχα κοντά σου πριν να υπάρξει ο κόσμος» (Ιω. 17, 5). Αυτή, λοιπόν, την δόξα της θεότητάς Του, το άδηλο και κρυμμένο μέσα στην ανθρώπινη φύση Του, έδειξε στους αποστόλους κατά την ανάβαση στο όρος. Διότι έγινε το πρόσωπό Του όπως ο ήλιος και τα ρούχα Του λευκά σαν το φώς. Δύο ήλιους έβλεπαν στο βουνό τα μάτια των μαθητών: ο ένας ήταν αυτός πού φέρνει το φώς της ημέρας, και ο άλλος ασυνήθης και φοβερός. Ο ένας φαινόταν και σ᾽ αυτούς και τον κόσμο όλο φώτιζε στο στερέωμα. Και ο άλλος σ᾽ αυτούς μόνους άστραφτε, ο οποίος ήταν του Ιησού το πρόσωπο.

 

Έγινε, λοιπόν, το πρόσωπό Του όπως ο ήλιος και τα ρούχα Του λευκά όπως το φώς. Με αυτά έδειξε, ότι από όλο το σώμα Του εκχύθηκε η δόξα Του, και από όλη τη σάρκα Του έλλαμψε το φώς Του, και από όλα τα μέλη Του εκπορεύονταν οι ακτίνες της θεότητάς Του. Διότι δεν έλλαμψε η σάρκα Του έξωθεν, όπως του Μωυσή ο οποίος απέκτησε με επίκτητο φώς ωραιότητα, αλλά από τον ίδιο εκχύθηκε η δόξα Του και μέσα Του έμεινε. Από τον Ίδιο ανέτειλε το φώς ου και μέσα Του ήταν συγκεντρωμένο. Ούτε σε άλλο μέρος πήγε αφήνοντάς Τον, ούτε ήλθε εκ του πλαγίου άλλο φώς και τον κόσμησε, ούτε στολίσθηκε κατά χάριν με επίχριση ξένου φωτός, αλλά έχοντας φυσική στον εαυτό Του λαμπρότητα, είχε αχώριστο και το φώς όλης της θεότητας. Δικό Του ήταν και ούτε ολόκληρη την άβυσσο της δόξας Του τους φανέρωσε, εφόσον τα μάτια τους δεν είχαν τέτοια δυνατότητα. Αλλά τους έδειξε κατά το μέτρο της οπτικής τους δυνάμεως.

 

Και παρουσιάστηκαν σ᾽ αυτούς ο Μωυσής και ο Ηλίας να συνομιλούν μαζί Του. Τί έλεγαν σ᾽ Αυτόν; Απ᾽ όσο μπορώ να υποθέσω, ευχαριστία του απηύθυναν, διότι επαλήθευσε τους λόγους των προφητών με την παρουσία Του. Και προσκύνηση του απένειμαν υπέρ της σωτηρίας, πού χάρισε στο ανθρώπινο γένος. Και το μυστήριο, το οποίο αυτοί ζωγράφησαν, αυτός ολοκλήρωσε με το έργο Του. Διότι αυτοί δεχόμενοι τις αρχές και αντανακλάσεις των πραγμάτων προφήτευαν με λόγους συγκαλυμμένους. Ο Σωτήρας, όμως, πιστοποίησε με έργα τους λόγους και τις εικόνες.

 

Χαρά κατέλαβε τους προφήτες και τους αποστόλους με την ανάβαση αυτή στο βουνό. Χάρηκαν οι προφήτες βλέποντας την ανθρώινη φύση Του, την οποία επιθυμούσαν να δούν, και αγαλλίασαν οι απόστολοι ακούγοντας την φωνή του Πατέρα. Με αυτήν την πατρική φωνή πληροφορήθηκαν το μυστήριο της οικονομίας Του, το οποίο ήταν κρυφό γι᾽ αυτούς. Διότι δεν ήταν δυνατόν να μάθουν από άλλη πηγή για την ενανθρώπισή Του, παρά από τον Πατέρα, πού Τον γέννησε χωρίς πάθος. Αλλά και η δόξα του σώματός Του, πού φανερώθηκε, προσεπικύρωσε την πατρική φωνή. Και σφραγίστηκε η μαρτυρία των τριών με τον Μωϋσή και τον Ηλία, οι οποίοι κοντά στον Ιησού στάθηκαν ως δούλοι ενώπιον του Κυρίου τους. Και οι μέν έβλεπαν τους δέ, οι προφήτες τους αποστόλους και οι απόστολοι τους προφήτες. Αυτοί πού εξ ονόματος μόνο γνωρίζονταν, συναντήθηκαν τότε πρόσωπο με πρόσωπο. Έμαθαν επί πλέον σ᾽ αυτήν την φανέρωση του Ιησού, ότι Αυτός ο Ίδιος έθαψε τον Μωϋσή και με δικό Του κέλευσμα ο Θεσβίτης αναλήφθηκε. Διότι κανείς δεν είδε το μνήμα του Μωϋσή, παρά μόνο αυτός πού τον έθαψε. Ούτε κανείς γνώριζε καλύτερα πού βρισκόταν ο Ηλίας, παρά μόνο εκείνος πού τον ανέβασε στον ουρανό επάνω σε άρμα. Και δεν θα μπορούσε κανείς να τους φέρει έτσι αυτομάτως, τον μέν από τους νεκρούς, τον δε από την αγγελική κατοικία, παρά μόνο ο Κύριος των όλων και εξουσιαστής του άδη και τ᾽ ουρανού. Και συναντήθηκαν εκεί οι αρχηγοί της Παλαιάς και οι άρχοντες της Καινής. Είδε ο Μωϋσής ο άγιος τον Σίμωνα να έχει αγιασθεί, ο οικονόμος του Πατρός τον επίτροπο του Υιού. Ο μέν έσχισε την θάλασσα, για να πεζοπορήσει ανάμεσα στα κύματα, ο δε σηκώνει σκηνή για να οικοδομήσει την Εκκλησία, την οποία ούτε οι πυλώνες του άδη κατέβαλαν. Είδε ο παρθένος της παλαιάς τον παρθένο της νέας· ο Ηλίας τον Ιωάννη. Αυτός πού ανέβηκε σε φλογερό άρμα, αυτόν πού έγειρε στο στήθος της φλόγας. Και έγινε το όρος τύπος της Εκκλησίας. Και ένωσε ο Θεός σ᾽ αυτό τις δύο διαθήκες. Και έτσι τον δέχτηκε η Εκκλησία και μάς γνώρισε ότι Αυτός είναι ο δοτήρας και των δύο. Η μία παρέλαβε τα μυστήρια Αυτού και η άλλη φανέρωσε την δόξα των έργων Του.

 

Είπε, λοιπόν, ο Σίμων: «Καλό είναι να μείνουμε εδώ». Ώ Σίμων, τί λές; Εάν μείνουμε εδώ, ποιός θα εκπληρώσει τους λόγους των προφητών και την διδαχή των κηρύκων ποιός θα επισφραγίσει; Και τα μυστήρια των οσίων και δικαίων ποιός θα τελειώσει; Εάν μείνουμε εδώ, το «τρύπησαν τα χέρια και τα πόδια μου» (Ψαλ. 21, 17) σε ποιόν θα πραγματοποιηθεί; Και το «διαμοίρασαν τα ιμάτιά μου μεταξύ τους και στον ιματισμό μου έβαλαν κλήρον» (Ψαλμ. 21, 14) σε ποιόν θα ταιριάξει; Και το «έδωσαν χολή στο στόμα μου και στην δίψα μου με πότισαν ξίδι» (Ψαλμ. 68, 22) σε ποιόν θα συμβεί; Και ποιός θα βεβαιώσει το «ελεύθερος ανάμεσα στους νεκρούς» (Ψαλμ. 87, 5); Εάν μείνουμε εδώ, του Αδάμ το χειρόγραφο ποιός θα σχίσει και το χρέος του ποιός θα αποδώσει; Και ποιός θα αποκαταστήσει το ένδυμα της δόξας Του; Εάν μείνουμε εδώ, πώς θα πραγματοποιηθεί το σχέδιό μου για σένα, πώς θα οικοδομηθεί επάνω σου η Εκκλησία; Τα κλειδιά της βασιλείας των ουρανών πού δέχθηκες, πώς θα χρησιμεύσουν; Αλλά και ποιόν θα λύσεις ή ποιόν θα δέσεις, Πέτρε; Εάν παραμείνουμε εδώ, όλα αυτά αναιρούνται.

 

Είπε πάλι ο Σίμων στον Ιησού: «Κύριε, καλό είναι να μείνουμε εδώ. Να στήσουμε, εάν θέλεις, τρεις σκηνές. Μία για σένα, μία για τον Μωϋσή και μία για τον Ηλία». Σίμων, δεν ξέρεις τί λές. Στάλθηκες στον κόσμο να οικοδομήσεις Εκκλησία και τώρα ετοιμάζεις να στήσεις σκηνές στο όρος; Είναι, λοιπόν, φανερό ότι ακόμη είχε ανθρώπινη αντίληψη για τον Ιησού. Γι᾽ αυτό και τον κατέτασσε μαζί με τον Μωϋσή και τον Ηλία. Θέλοντας, λοιπόν, ο Κύριος να δείξει ότι δεν έχει καμμία ανάγκη χειροποίητης σκηνής, με νεφέλη φανέρωσε ότι Αυτός είναι πού είχε ετοιμάσει στους πατέρες τους σκηνή νεφέλης σαράντα χρόνια στην έρημο. Διότι ενώ αυτοί ακόμη μιλούσαν, νεφέλη φωτός τους επισκίασε. Βλέπε, Σίμων, σκηνή έτοιμη, πού εμποδίζει το καύμα, και ολόφωτη, δίχως σκιά μέσα της. Σκηνή εξαστράπτουσα και φωτίζουσα. Και μέσα στον θαυμασμό των μαθητών φωνή ακούστηκε από την νεφέλη να λέει: «Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, στον οποίον ευαρεστούμαι, αυτόν να ακούτε». Και με την φωνή του Πατέρα ο Μωϋσής επέστρεψε στον τόπο του και ο Ηλίας γύρισε στην χώρα του. Και οι απόστολοι έπεσαν με το πρόσωπο στην γή. Και ο Ιησούς μόνος στεκόταν, διότι η φωνή εκείνη Αυτόν μόνο αφορούσε. Έφυγαν οι προφήτες και έπεσαν οι απόστολοι, καθώς δεν εκπληρωνόταν σ᾽ αυτούς το νόημα του λόγου. Διότι δεν ήταν κανείς από αυτούς υιός ομοούσιος και συναΐδιος με τον Πατέρα, ούτε γι᾽ αυτούς ήταν το «αυτόν να ακούτε».

 

Με το λόγο, λοιπόν, αυτόν δήλωσε ότι αφαιρέθηκε πλέον η οικονομία από τον Μωϋσή και τον Ηλία, και στον Υιό υπακούουν κατά πάντα. Μην πείτε, δηλαδή, ότι αυτά είπε ο Μωϋσής και αυτά ο Ηλίας. Διότι ως δούλοι υπηρέτησαν στον κέλευσμα και αυτό πού τους υποδείχθηκε κήρυξαν. Αυτός είναι υιός και όχι ομογενής· κύριος και όχι δούλος· άρχοντας και όχι αρχόμενος· νομοθέτης και όχι νομοθετούμενος· ίσος κατά την θεία φύση και υιός αγαπητός. Έτσι οι απόστολοι μυήθηκαν σ᾽ αυτό πού ήταν γι᾽ αυτούς άδηλο. Εδώ ο Πατήρ φανέρωσε τον Υιό Του. Εδώ ο Ω αναγγέλει το συναΐδιο γέννημά Του. Εξαίτιας της φωνής αυτής έπεσαν οι απόστολοι με το πρόσωπο στην γή. Διότι ήταν βροντή φοβερή, πού δονούσε και τάραζε την γή και αυτοί από τον φόβο έπεσαν χάμω. Έδειξε σ᾽ αυτούς το ισοδύναμο του Υιού με τον Πατέρα στην θεϊκή Του φύση. Διότι καθώς η φωνή του Πατέρα τους έριξε κάτω, έτσι και η φωνή του Υιού με την δύναμή Του τους ανασήκωσε. Εκεί η θεϊκή του δόξα και η ανθρώπινη σάρκα Του φαίνονταν σε ένα πρόσωπο. Διότι δεν έλαβε όπως ο Μωϋσής επίκτητη ωραιότητα, αλλ᾽ ως Θεός στην δόξα Του άστραψε. Του Μωϋσή το πρόσωπο εξωτερικά χρίστηκε με λαμπρότητα, ενώ όλο το σώμα του Ιησού όπως ο ήλιος στις ακτίνες του άστραφτε και η δόξα της θεότητάς Του το σώμα της ανθρωπότητάς Του σκέπασε. Γι᾽ αυτόν ανήγγειλε ο Πατήρ: «Αυτός είναι ο υιός μου ο αγαπητός». Δεν ήταν χωρισμένη η δόξα της θεότητάς Του από την ανθρωπότητά Του, αλλά για έναν ήταν η φωνή, αυτόν πού φαινόταν σε σώμα ευτελές και δόξα φοβερή. Και η αγία Μαρία υιό τον αποκαλούσε, του οποίου το ανθρώπινο σώμα δεν ήταν χωρισμένο από την θεϊκή Του δόξα. Διότι είναι ένα πρόσωπο αυτός πού φανερώθηκε στον κόσμο με το σώμα και την δόξα Του. Και η δόξα Του μήνυσε την εκ του Πατρός θεία φύση. Και το σώμα Του μήνυσε την εκ της Μαρίας ανθρώπινη φύση. Ένας όμως Υιός μονογενής εκ του Πατρός και εκ της Μαρίας. Ας παύσουν τα στόματα των αιρετικών. Διότι όποιος τον μερίζει, θα μερισθεί από την βασιλεία Του. Και όποιος τον συγχέει, θα αποκλεισθεί από την ζωή Του. Όποιος αρνείται ότι γέννησε Θεόν η Μαρία, ας μή δεί την δόξα της θεότητάς Του. Και όποιος αρνείται ότι φόρεσε σάρκα, στερημένος θα είναι της σωτηρίας και ζωής πού προσφέρεται διά του σώματός Του. Διότι τα ίδια τα πράγματα διδάσκουν όσους έχουν διαύγεια. Οι θείες δυνάμεις Του κηρύσσουν ότι είναι Θεός αληθινός, και τα πάθη Του μαρτυρούν ότι είναι άνθρωπος αληθινός, και το σώμα πού περιεβλήθη, ότι είναι από θυγατέρα ανθρώπου. Αλλά κι αν δεν το κατανοούν οι ασθενείς κατά την διάνοια, εμείς θα επιχειρήσουμε να εκθέσουμε την αλήθεια από τα άχραντα Ευαγγέλια, ώστε να προσφέρουμε στους φιλόθεους ακροατές μεγαλύτερη ωφέλεια, εξαπλώνοντας και διατρανώνοντας τον λόγο με επιχειρήματα αψευδή, και πιο λαμπρά θα πανηγυρίσουμε.

 

Εάν δεν ήταν σάρκα, για ποιόν λόγο εμφανίζεται η Μαρία στο προσκήνιο, και εάν δεν ήταν Θεός, ο Γαβριήλ ποιόν προσφωνούσε Κύριο; Εάν δεν ήταν σάρκα, ποιός τυλιγόταν στα σπάργανα, και εάν δεν ήταν Θεός, ποιόν διακονούσαν οι άγγελοι πού κατέβηκαν; Εάν δεν ήταν σάρκα, ποιός ήταν ξαπλωμένος στην φάτνη, και εάν δεν ήταν Θεός, οι ποιμένες για ποιόν λόγο ύστερα από ουράνια μύηση τον προσκύνησαν; Εάν δεν ήταν σάρκα, ποιός υποβλήθηκε σε περιτομή; Εάν δεν ήταν Θεός, για ποιόν οι μάγοι από την ανατολή πρόσφεραν δώρα; Εάν δεν ήταν σάρκα, ποιόν βάσταξε στην αγκαλιά του ο Συμεών, και εάν δεν ήταν Θεός, σε ποιόν έλεγε «τώρα άφησέ με να πεθάνω ειρηνικά»;Εάν δεν ήταν σάρκα, ποιόν πήρε ο Ιωσήφ και κατέφυγε στην Αίγυπτο; Εάν δεν ήταν Θεός, το «από την Αίγυπτο κάλεσα τον υιό μου» σε ποιόν εκπληρώθηκε; Εάν δεν ήταν σάρκα, ο Ιωάννης ποιόν βάπτισε, κι αν δεν ήταν Θεός, για ποιόν βεβαίωσε από τον ουρανό ο Πατέρας ότι είναι αγαπητός Του Υιός; Εάν δεν ήταν σάρκα, ποιός νήστεψε στην έρημο και πείνασε; Εάν δεν ήταν Θεός, ποιόν οι άγγελοι κατέβηκαν και διακονούσαν, αν δεν ήταν τέλειος και κατά τις δύο φύσεις; Ποιός κλήθηκε στον γάμο της Κανά και μετέβαλε το νερό σε κρασί, εάν δεν ήταν Θεός και άνθρωπος; Εάν ήταν απλός άνθρωπος και όχι Θεός τέλειος, πώς συνέτρωγε με τον Φαρισαίο Σίμωνα, πώς τα πλημμελήματα της πόρνης συγχώρησε; Εάν δεν ήταν σάρκα, ποιός κάθησε στο πηγάδι μετά την οδοιπορία και ζητούσε νερό, κι αν δεν ήταν Θεός, ποιός ενώ ζητούσε νερό από την Σαμαρείτιδα, εν τούτοις έδινε νερό και έλεγχε; Εάν δεν ήταν σάρκα, πώς έφτυσε στην γή, κι αν δεν ήταν Θεός, πώς έκανε τον εκ γενετής τυφλό με πηλό να αναβλέψει; Στο μνήμα του Λαζάρου ποιός δάκρυσε, και με ποίου το κέλευσμα εξήλθε, νεκρός τετραήμερος, εάν ο Χριστός δεν ήταν Θεός και άνθρωπος; Εάν δεν ήταν σάρκα, πώς κάθησε στο πουλάρι, κι αν δεν ήταν Θεός, οι όχλοι ποιόν δοξολογούσαν λέγοντας το ωσαννά; Και πώς να διηγηθώ όσα οι παράνομοι Ιουδαίοι του έκαναν; Μιλώ για την προδοσία του μαθητού και όσα μετά την προδοσία έγιναν στο κριτήριο του Πιλάτου· τα ραπίσματα, τα φτυσίματα, τα χτυπήματα στο πρόσωπο και όσα τις ώρες μετά την προδοσία έπαθε για χάρη μας. Δεν τα υπέμεινε αυτά ως άνθρωπος; Τα δε του σταυρού ποιά γλώσα να διηγηθεί; Εάν δεν ήταν σάρκα, τότε ποιά χέρια και πόδια καρφώθηκαν, κι αν δεν ήταν Θεός, το καταπέτασμα του ναού πώς σχίστηκε, οι πέτρες πώς ράγισαν, τα μνημεία πώς ανοίχτηκαν, οι νεκροί πώς ανασταίνονταν;

 

Εάν δεν ήταν σάρκα, ποιός κρεμάστηκε με ληστές στον σταυρό; Κι αν δεν ήταν Θεός, πώς έλεγε στον ληστή «σήμερα θα είσαι μαζί μου στον παράδεισο»; Εάν δεν ήταν σάρκα, ποιόν άλειψαν με σμύρνα και έθαψαν ο Ιωσήφ και ο Νικόδημος; Κι αν δεν ήταν Θεός, ποιός αναστήθηκε την τρίτη ημέρα; Ποιόν οι απόστολοι στο υπερώο είδαν και ψηλάφησαν, εάν δεν ήταν σάρκα, και πώς εισήλθε κεκλεισμένων των θυρών, εάν δεν ήταν Θεός; Εάν δεν ήταν σάρκα, ποιός έφαγε στην λίμνη της Τιβεριάδος, κι αν δεν ήταν Θεός, πώς με κέλευσμα γέμισε το δίχτυ; Εάν δεν ήταν σάρκα, οι απόστολοι και οι άγγελοι ποιόν είδαν, όταν αναλήφθηκε, κι αν δεν ήταν Θεός, ο ουρανός και η γή ποιόν προσκύνησαν; Εάν δεν ήταν σάρκα, ψεύτικη ήταν η σωτηρία μας, πού θεμέλιο είχε το ότι ο Θεός γεννήθηκε άνθρωπος από γυναίκα, την άχραντη και αειπάρθενο Μαρία. Αυτός είναι ο μονογενής Υιός του Θεού και λόγος, ο ερχόμενος στον κόσμο. Τον ίδιον ομολογώ Θεό τέλειο και τέλειο άνθρωπο· με δύο φύσεις ενωμένες σε μία υπόσταση, πού γνωρίζεται δίχως διαίρεση και δίχως σύγχιση των φύσεων.

 

Αυτός θεώρησε άξιο να σαρκωθεί, δίχως τροπή της θείας Του φύσεως, από την Θεοτόκο Παρθένο, η οποία είχε προκαθαρθεί κατά την ψυχή και το σώμα με την ενέργεια του Αγίου Πνεύματος. Χρημάτισε άνθρωπος μετά από πρόσληψη σώματος, και γενόμενος αυτό πού δεν ήταν, και μένοντας αυτό πού ήταν, τέλειος και στα δύο, ήταν επίγειος και ουράνιος· πρόσκαιρος και αθάνατος· άναρχος και υποκείμενος στον χρόνο· παθητός και απαθής· Θεός και άνθρωπος, ένας συγκείμενος από δύο τέλειες φύσεις και γνωριζόμενος ως μία από τρεις υποστάσεις, οι οποίες είναι μία ουσία, μία δύναμη, μία θεότητα. Έτσι, φώναξε ο Πατέρας από τους ουρανούς: «αυτός είναι ο υιός μου ο αγαπητός, στον οποίον ευδόκησα, αυτόν να ακούτε». Την φωνή αυτή σαν άκουσαν οι μαθητές, έπεσαν με το πρόσωπο στην γή. Και λέει προς αυτούς Αυτός πού έλαβε την μαρτυρία του Πατέρα:«Σηκωθείτε και μή φοβάσθε». Τους παρήγγειλε δε το εξής: «Μή πείτε σε κανένα το όραμα, έως ότου ο υιός του ανθρώπου αναστηθεί από τους νεκρούς. Σ᾽ Αυτόν αρμόζει κάθε δόξα, τιμή και προσκύνηση, μαζί με τον άναρχο Πατέρα Του και το Πανάγιο και ζωοποιό Πνεύμα, τώρα και πάντα και στους ατελεύτητους αιώνες.

 

Αμήν.

 

Πηγή: http://www.egolpion.com/efrai_metamorfosis.el.aspx

 

Αγιολογιο

Αγιοι της Λεσβου

Register

User Registration