Ζωηφόρος

«Λυχνία» Αύγουστος 2013

Μηνιαίο Περιοδικό Ι. Μ. Νικοπόλεως & Πρεβέζης Αρ. Φύλλου 361 «Λυχνία» Αύγουστος 2013

«Η  ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ» του Αρχιμ. Π. Α.

«ΞΕΡΟΥΜΕ ΤΙ ΓΥΡΕΥΟΥΜΕ;» του Αρχιμ. Α. Μ.

«Η ΘΕΙΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ» του Αρχιμ. Ι. Μ.

«ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΕΝΟΣ;» του Αρχιμ. Ι. Ν.

 

 Η  ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

                        Λίγο καιρό πρίν ἀπό τό πάθος Του,  ὁ Κύριος, ἀφοῦ παρέλαβε τούς τρεῖς προκρίτους μαθητές, τόν Πέτρο, τόν Ἰάκωβο καί τόν Ἰωάννη, ἀνέβηκε στό ὄρος Θαβώρ καί ἐκεῖ, ἐνώπιον αὐτῶν μεταμορφώθηκε.

            Μεταμόρφωση σημαίνει μεταβολή, ἀλλαγή μορφῆς. Πῶς ἔγινε; «Τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ ἔλαμψε ὡς ὁ ἥλιος καί τά ἱμάτιά Του ἔγιναν λευκά ὡς τό φῶς». Ἐκείνη τήν στιγμή φανέρωσε αὐτό πού ἔκρυβε μέσα Του. Φανέρωσε μιά ἀκτίνα τῆς δόξης τῆς Θεότητός Του. Γι᾿ αὐτό δέν ἀποτελεῖ γεγονός τοῦ κόσμου τούτου.

            Μεταμορφώθηκε γιά νά δείξει στούς μαθητές Του, ὅτι δέν εἶναι ἕνας ἁπλός ἄνθρωπος, ἔστω ἕνας μεγάλος δάσκαλος καί ἀναμορφωτής τῆς οἰκουμένης, ἀλλά ὁ Ἐνανθρωπήσας Θεός. Ἀλλαγή ὅμως ὑπέστησαν καί οἱ μαθητές γιά νά μπορέσουν νά ἰδοῦν τήν μεταμόρφωση τοῦ Χριστοῦ. Οἱ ὀφθαλμοί τοῦ ἀνθρώπου δέν μποροῦν νά ἰδοῦν φῶς πού δέν εἶναι τοῦ κόσμου τούτου, δηλ. τῆς ὁρατῆς δημιουργίας. Ὅταν τούς ἐπεσκίασε ἡ φωτεινή νεφέλη καί ἀκούστηκε ἡ φωνή τοῦ Πατρός «οὗτος ἐστίν ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός», προσκύνησαν μέ τό πρόσωπο στή γῆ καί φοβήθηκαν ὑπερβολικά.

            Τό γεγονός τῆς μεταμορφώσεως εἶναι ἡ φανέρωση τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ.

            Γι᾿ αὐτό ὁ Κύριος εἶπε σ᾿ ὅλους τούς μαθητές του ἕξι ἡμέρες πρό τῆς μεταμορφώσεως:

            -Σᾶς λέγω τήν ἀλήθεια: Μερικοί ἀπό ἐμᾶς πού εἴμαστε τώρα ἐδῶ, δέν θά γευθοῦν θάνατο, μέχρι τήν στιγμή, πού θά ἀξιωθοῦν νά ἰδοῦν τόν Υἱόν τοῦ ἀνθρώπου νά ἔρχεται μέ τήν δόξα καί τήν βασιλεία Του (Ματθ. 16,28).

            Δόξα καί βασιλεία τοῦ Θεοῦ λέγεται ἡ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Στήν βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἡ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος θά κάμει τούς ἁγίους νά λάμπουν σάν τόν ἥλιο. Ἔτσι, ἀκριβῶς, ἔλαμψε ὁ Χριστός στήν μεταμόρφωσή Του. Καί πραγματοποιήθηκε ἡ πρόρρησή Του αὐτή.

            Ἐμεῖς, ὅμως, οἱ ταπεινοί χριστιανοί τοῦ 21ου αἰώνα πῶς θά δοῦμε τόν Χριστό; Ἔστω κάπως ἀμυδρά, ἐλάχιστα, μποροῦμε νά ἀντικρύσουμε τό Φῶς τοῦ προσώπου Του;

            Ὁ Κύριος μᾶς ἐπισημαίνει: «ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ εἶναι μέσα σας». Συνεπῶς, γιά νά «δοῦμε» τόν Χριστό, πρέπει κάτι νά ἀλλάξουμε μέσα μας. Σ᾿ αὐτό μᾶς προσκαλεῖ ἡ Ἐκκλησία μας. Ὄχι γιά νά ἐπιτύχουμε κάποια ἐξωτερική ἀλλαγή. Ὄχι νά ὡραιοποιήσουμε τό πρόσωπό μας. Ὄχι νά κάνουν «χρυσές δουλειές» οἱ πλαστικοί χειρουργοί. Ὄχι νά φορέσουμε μάσκες. Ὄχι κάθε φορά νά ἀλλάζουμε τό πρόσωπό μας. Ἀλλά καθημερινά νά προοδεύουμε πνευματικά. Νά προσπαθοῦμε μέ προσευχή καί νηστεία νά καθαρίσουμε τόν ἑαυτό μας ἀπό κάθε μολυσμό (=ἁμαρτία) ψυχῆς καί σώματος. Ἔτσι θά ἀνοιχθοῦν τά μάτια τῆς ψυχῆς μας καί, ὅπως οἱ μαθητές «καθώς ἠδύναντο», ἔτσι καί ἐμεῖς, θά ἀρχίσουμε νά «βλέπουμε» τήν βασιλεία τοῦ Θεοῦ, πρῶτα-πρῶτα στό μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας.

Προσευχόμενοι μέ τά λόγια τοῦ ἀπολυτικίου τῆς ἑορτῆς, ἄς παρακαλοῦμε τόν Κύριο: «Λάμψον καί ἡμῖν τοῖς ἁμαρτωλοῖς τό φῶς σου τό ἀΐδιον, πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, φωτοδότα δόξα Σοι».

Ἀρχιμ. Π. Ἀ.

ΞΕΡΟΥΜΕ ΤΙ ΓΥΡΕΥΟΥΜΕ;

Γιά πολλούς ἀνθρώπους ὁ Θεός εἶναι καλός, μόνο ὅταν τούς κάνει αὐτά πού τοῦ ζητοῦν!

Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί μοιάζουν μέ μικρά παιδιά πού: ὅταν οἱ γονεῖς τους ἀρνοῦνται νά ἀκούσουν τά αἰτήματά τους, τούς λένε σκληρούς καί ἀπάνθρωπους• καί ὅταν τά ἀναγκάζουν νά πηγαίνουν καί σχολεῖο, τούς λένε καί τύραννους!

*     *      *

Κάποια φορά, μᾶς λέει τό εὐαγγέλιο, ἕνας πλούσιος νεαρός πλησίασε τόν Χριστό καί Τοῦ ἔθεσε τό γεμᾶτο ἀγωνία ἐρώτημα:

-Τί πρέπει νά κάμω, γιά νά κερδίσω τήν αἰώνια ζωή; Καί δείχνοντάς Του εὐλάβεια καί σεβασμό, Τόν προσφώνησε μέ τά λόγια “διδάσκαλε ἀγαθέ”.

Ἄς ξεκινήσουμε μέ τό ἐρώτημα αὐτό:

Πότε ὁ Θεός εἶναι ἀγαθός, δηλ. καλός; Ὅταν μᾶς δίνει αὐτό πού τοῦ ζητᾶμε, ἤ ὅταν μᾶς δίνει ἐκεῖνο πού πραγματικά ἔχουμε ἀνάγκη, ἔστω καί ἄν ἐμεῖς ἔχουμε τήν ἐντύπωση πώς δέν μᾶς χρειάζεται;

Ὁ Θεός εἶναι «ἀγαθός» σημαίνει: δίνει στόν καθένα μας ἐκεῖνο πού τοῦ χρειάζεται· γιά καλό του· καί ὄχι γιά τήν καταστροφή του· κάτι πού πολλές φορές προκαλοῦν οἱ ἀπολαύσεις.

Ὅταν ὁ ἄσωτος υἱός εἶπε στόν πατέρα του “δῶσε μου τό μερίδιό μου”, ἔκανε μιά ἀπρέπεια: ἀμφισβήτησε τήν ἀγάπη τοῦ πατέρα του!

Ὅταν ὅμως, μυαλωμένος πιά, γύρισε στό πατρικό του σπίτι, τά λόγια του δέν ἦσαν πιά “ἀπρέπεια”. Τώρα Τοῦ ζήτησε νά τοῦ δείξει τήν πατρική Του ἀγάπη. Γι᾽ αὐτό τοῦ εἶπε “κάνε με σάν ἕνα ὑπηρέτη σου”!

Ἀλήθεια, ποιός πατέρας δέν θέλει νά αἰσθάνεται ὑπερήφανος γιά τά παιδιά του;

Καί ἄν καμμιά φορά τούς μιλάει αὐστηρά, τό κάνει, ὄχι ἐπειδή θέλει νά τό “παίξει” ἐξουσία, ἀλλά ἐπειδή ποθεῖ νά ἰδεῖ τά παιδιά του νά γίνονται ἀντάξια παιδιά του. Γιατί, ὅπου ὑπάρχει ἀληθινή ἀγάπη, ὑπάρχει καί ὁ πόθος νά βλέπουμε τό ἀγαπημένο πρόσωπο ψηλά! Καί ἐπειδή ὁ Θεός ἀπό ἀγάπη θέλει νά μᾶς βλέπει πολύ ψηλά, μᾶς δίνει αὐτά πού μᾶς ὁδηγοῦν κοντά Του. Καί ὄχι ἐκεῖνα πού ἐμεῖς Τοῦ ζητᾶμε• ἐπειδή φανταζόμαστε ὅτι εἶναι ὅ,τι τό καλύτερο γιά μᾶς!

*     *     *

Ἄν ὑπάρχει Θεός, ὑπάρχει καί εὐτυχία. Καί ἀφοῦ ὁ Θεός ὑπάρχει, ὑπάρχει καί εὐτυχία. Καί μόνο κοντά Του μποροῦμε νά βροῦμε ἀληθινή εὐτυχία.

Συνεπῶς. Θέλεις νά ἀποκτήσεις χαρά καί εὐτυχία; Ἕνας δρόμος ὑπάρχει: Νά πᾶς κοντά Του.

 Τόν Θεό μπορεῖς νά τόν γνωρίσεις, ὄχι μέ τήν ἔρευνα, ἀλλά μέ τήν προσωπική γνωριμία μαζί Του! Καί προσωπική γνωριμία ἀποκτάει ὁ ἄνθρωπος, ὅταν παίρνει τήν ἀπόφαση νά Τόν ἀγαπήσει, καί νά κάνει καθημερινά τό θέλημά Του.

Ἀρχιμ. Ἀ. Μ.

Η ΘΕΙΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ

Κάθε φορά  πού τελεῖται  ἡ  Θεία Λειτουργία, ἀξιωνόμαστε ἑνός μεγάλου καί ὑπερφυσικοῦ θαύματος. Τῆς μεταβολῆς τοῦ ἄρτου καί τοῦ οἴνου σέ Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ. Εἶναι τό μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας.

Τό μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας ἀποτελεῖ τήν καρδιά τῆς Ἐκκλησίας, τήν ἴδια την ὕπαρξή της, τη ζωή της. Ἀποτελεῖ γιά μᾶς τούς χριστιανούς τήν πηγή τῆς ζωῆς μας, την πηγή τῆς σωτηρίας μας.

Ἡ πιό ἱερή στιγμή στή Λειτουργία, εἶναι ἡ στιγμή κατά τήν ὁποία, ὁ ἄρτος καί ὁ οἶνος  μεταβάλλονται σέ Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ, ὅταν ὁ ἱερέας πεῖ τά λόγια τῆς εὐχῆς: «Μεταβαλών τῷ Πνεύματί σου τῷ ἁγίῳ. . .».

Ἡ μεταβολή αὐτή δεν εἶναι κάτι τό ἁπλό και φυσικό, ὅπως τό ζυμάρι μεταβάλλεται σέ ψωμί καί ὁ μοῦστος σέ κρασί, ἀλλά εἶναι μιά μυστηριακή καί ὑπερφυσική μεταβολή. Εἶναι ἕνα θαῦμα, πού μόνο μέ τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ θά μποροῦσε νά συγκριθεῖ.

Ἀπό ἐκείνη τή στιγμή στήν Ἁγία Τράπεζα βρίσκεται ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Καί ὅταν κοινωνοῦμε, παίρνομε μέσα μας τόν ἴδιο τό Χριστό. Και ὅσο περισσότερο προοδεύουμε στήν πίστη καί τήν ἀρετή, τόσο καλύτερα αἰσθανόμαστε τό βάθος τοῦ μεγάλου αὐτοῦ καί ὑπερφυσικοῦ μυστηρίου.

Κοινωνώντας τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, γινόμαστε ἕνα σῶμα μαζί Του. Ὁ ἴδιος ὁ Χριστός τό ἐβεβαίωσε: «Ὁ τρώγων μου τήν σάρκα καί πίνων μου τό αἷμα ἐν ἐμοί μένει κἀγώ ἐν αὐτῷ» (Ἰωαν. στ’, 56).

Αὐτό ἀκριβῶς εἶναι πού κάνει τή Θεία Εὐχαριστία κάτι τό ἀσύλληπτο γιά τόν ἀνθρώπινο νοῦ. Γι΄ αὐτό καί ἡ λογική ἀδυνατεῖ νά τό ἐξηγήσει.

Μιά σχετική ἱστορία λέει:

Κάποτε ἕνας γέρος μουσουλμάνος συνάντησε ἕνα νεαρό χριστιανό, πού γύριζε ἀπό τή Θεία Λειτουργία καί τοῦ λέει εἰρωνικά:

- Πῶς μπορεῖς νά πιστεύεις πώς ὁ Χριστός δίδεται μέ τή Θεία Μετάληψη σέ τόσους χριστιανούς;

Τό παιδί στήν ἀρχή τά ἔχασε. Ὁ μουσουλμάνος προχώρησε στό δρόμο του. Ἡ ἀμηχανία ὅμως τοῦ νεαροῦ δέν κράτησε πολύ. Γρήγορα τρέχει στό γέρο μουσουλμάνο καί τόν ρωτᾶ:

- Πόσα παράθυρα ὑπάρχουν στήν πόλη;

Ὁ γέρος τόν ἀγριοκοίταξε λέγοντας:

            - Δέν κάθησα να τά μετρήσω. Γιά ποιόν μέ πέρασες;

            - Καλά, καί πόσοι ἥλιοι ὑπάρχουν;

            -Ἕνας μονάχα, ἀπάντησε ὁ μουσουλμάνος κοφτά.

            - Ἔ, λοιπόν, τοῦ ἀπαντάει θριαμβευτικά ὁ νεαρός. Ἄν ἕνας μόνον ἥλιος μπαίνει ἀπό τόσα παράθυρα, ὁ Χριστός πού εἶναι παντοδύναμος, δέν μπορεῖ νά μπεῖ σ’ ὅσες ψυχές θέλει;

            Ἔμεινε  ἄφωνος ὁ μουσουλμάνος κοιτάζοντας ἀπορημένος τό νεαρό.

            Ἡ Θεία Εὐχαριστία εἶναι ὁ Χριστός. Εἶναι ἡ πρόγευση τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, τοῦ Παραδείσου, ἀπό τώρα, ἀπό ἐδῶ. Εἶναι ἡ ζωή μας, εἶναι ἡ σωτηρία μας. Καί ὅπως ἔλεγε ἕνας ἅγιος: Ὁ κόσμος θά πέθαινε, ἄν σταμάταγε νά τελεῖται στή γῆ ἡ Θ. Λειτουργία.

                                                                                    Ἀρχιμ. Ἰ. Μ.

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΕΝΟΣ;

            Στό εὐαγγέλιο, ἀνάμεσα στά ἄλλα θαύματα τοῦ Χριστοῦ, συναντοῦμε καί θεραπεῖες δαιμονισμένων.

            Στόν δαιμονισμένο ἐκδηλώνεται ἡ ἐνέργεια τοῦ διαβόλου (πράξεις καί λόγια), χωρίς ὅμως νά συμμετέχει ἡ προσωπικότητα τοῦ ἀνθρώπου. Πρόκειται γιά τραγικό, ἀλλά εὐτυχῶς σπάνιο γεγονός, γιά τό ὁποῖο δύσκολα μποροῦμε νά γνωρίζουμε γιατί τό ἐπιτρέπει ὁ Θεός.

            Παρ᾿ ὅλα αὐτά, ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος μᾶς λέει πώς ὑπάρχει ἄνθρωπος πού ζεῖ καταστάσεις πολύ χειρότερες ἀπό ἐκείνη τοῦ δαιμονισμένου! Καί νά πῶς:

            Ὁ διεφθαρμένος ἄνθρωπος κυκλοφορεῖ γυμνός ἀπό ἀρετές καί «κατακόπτει» τόν ἑαυτό του ὄχι μέ πέτρες, ὅπως ὁ δαιμονισμένος, ἀλλά μέ τά ἁμαρτωλά του ἔργα! Καί ὁ φιλάργυρος τό ἴδιο δέν κάνει; Καί ὁ μέν δαιμονισμένος θεραπεύτηκε μέ τόν λόγο τοῦ Χριστοῦ πού ἀπομάκρυνε τόν δαίμονα· ὁ ἁμαρτωλός ὅμως, ἄν δέν θελήσει νά μετανοήσει, δέν διορθώνεται! Γιατί ὁ Χριστός δέν μᾶς διορθώνει χωρίς νά τό θέλουμε οἱ ἴδιοι. (Εἰς τό κατά Ματθαῖον ὁμιλία 28, δ΄, P. G. 57, 355).

            Συνεπῶς, ἡ χειρότερη δαιμονική κατάσταση εἶναι ἡ κυριαρχία τῶν παθῶν. Κάθε ἄνθρωπος πού ἁμαρτάνει καί δέν μετανοεῖ, ἀναγνωρίζει αὐτόματα τόν διάβολο, ὡς ἀφεντικό του. Τά πάθη (=χρόνιες ἁμαρτωλές ἀδυναμίες) εἶναι ἁλυσίδες πού μᾶς δένουν πνευματικά καί μᾶς κάνουν τή ζωή δύσκολη!  Ἡ καταπολέμηση τῶν παθῶν μας γίνεται μέ τήν εἰλικρινή μετάνοια· καί ὁδηγεῖ στήν ἀπομάκρυνση τῶν ἀντιστοίχων δαιμόνων ἀπό τήν ζωή μας.

            Ἀκόμη, γίνεται φανερό, ὅτι ἡ ἀντιμετώπιση τῶν τυχόν δαιμονικῶν ἐπηρειῶν (δηλ. μαγεία καί ἄλλα)  δέν γίνεται μέ τό νά κάνουμε ἁπλά ἕναν ἁγιασμό, ἕνα εὐχέλαιο ἤ μιά λειτουργία σ᾿ ἕνα ἐξωκκλήσι. Οὔτε μέ τό διάβασμα τῶν Ἐξορκισμῶν! (=ἱερατικές εὐχές πού διαβάζονται γιά θεραπεία πραγματικά δαιμονισμένων!!).  Ἀλλά μέ τήν καθημερινή συνειδητή συμμόρφωσή μας στό θέλημα τοῦ Θεοῦ· μέ κορυφαῖα μέσα τήν τουλάχιστο κάθε Κυριακή συμμετοχή στή Θεία Λειτουργία καί τήν συχνή ἐξομολόγηση.

            Τό θέμα εἶναι νά μήν ψάχνω, στίς δυσκολίες καί στίς ἀναποδιές, ποιός μοῦ ἔχει κάνει μάγια, ἀλλά νά ἀναρωτιέμαι καί νά λέω: Ἐγώ περιφρουρῶ τόν ἑαυτό μου ὥστε νά μήν ἀφήνω ἀνοιχτές πόρτες στίς ἐνέγειες τῶν δαιμόνων;

            Γι᾿ αὐτό καί ὁ ἀπόστολος Ἰάκωβος μᾶς προτρέπει: «Ὑποταχθεῖτε στόν Θεό. Ἀντισταθεῖτε στόν διάβολο, καί θά φύγει μακριά σας» (Ἰακ. 4, 7).

 

Ἀρχιμ. Ἰ. Ν.

Αγιολογιο

Αγιον Ορος

Αγιοι της Λεσβου

Register

User Registration