Ζωηφόρος

Από το 1940-41 ως τις ημέρες του 2013…

Όταν η Ελλάδα δέχτηκε την άνανδρη επίθεση των φασιστικών λεγεώνων του Μουσολίνι την 28η Οκτωβρίου 1940, δεκαοχτώ χρόνια από τη μεγάλη τραγωδία της Μ. Ασίας, ο Ελληνισμός κόχλαζε από οργή που μεταβλήθηκε σε ακράτητο ενθουσιασμό.

Τόσο πηγαίο και γνήσιο ενθουσιασμό, ώστε ήταν γεμάτοι χαρά και παλμό όσοι έφευγαν για το μέτωπο να αντιμετωπίσουν έναν πολύ πιθανό θάνατο, ενώ όσοι έμεναν πίσω ήταν θλιμμένοι που δεν θα τον αντιμετώπιζαν. Έτσι, ο λαός πήρε το ΟΧΙ του Πρωθυπουργού και το υλοποίησε, το έκαμε πράξη!  Την ψυχική αυτή ρώμη του Έθνους εκφράζουν θαυμάσια οι στίχοι του Ελύτη, στο «Άσμα ηρωικό και πένθιμο για τον χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας».

Λέει ο ποιητής: Χτυπούν καμπάνες από κρύσταλλο.

Αύριο, αύριο λένε. Το Πάσχα τ’ Ουρανού…

Ο εχθρός διάλεξε, για την επίθεσή του την 28η Οκτωβρίου, επειδή η ημερομηνία αυτή ήταν δική του επέτειος, της 28ης Οκτωβρίου 1922, όταν ο Μουσολίνι επεχείρησε την πορεία προς Ρώμη και ανάγκασε το βασιλιά Βίκτορα – Εμμανουήλ να του παραδώσει την εξουσία. Την επέτειο αυτή θέλησε να λαμπρύνει, να αγλαΐσει ο Ιταλός δικτάτορας βέβαιος για την εύκολη επιτυχία του. Το αγλάισμα, όμως, αυτό η Ελλάδα το μετέβαλε σε αίσχος και την εύκολη επιτυχία σε εξευτελιστική ήττα. Την επέτειο την άρπαξε η Ελλάδα από τα χέρια του και την έστησε στη δική της ιστορία, τρόπαιο θριάμβου και τρόπαιο αρετής.

Όταν το πρωί της 28ης Οκτωβρίου οι σειρήνες καλούσαν τους Έλληνες σε ένα πανελλήνιο προσκλητήριο, η ανθρωπότητα κρατούσε την αναπνοή της στο άκουσμα της κηρύξεως του πολέμου της Ιταλίας εναντίον της Ελλάδος. Όλη η Ευρώπη και ο κόσμος ολόκληρος διερωτώνταν: «Τι θα κάμει η Ελλάδα; Θα πολεμήσει; Θα αντισταθεί ο Δαβίδ στο Γολιάθ; Απίστευτο…».

Και τότε έγινε το μεγάλο θαύμα!.. Την ώρα που τα κράτη της Ευρώπης έπεφταν το ένα μετά το άλλο και έσκυβαν το κεφάλι κάτω από το ζυγό του μηχανοκίνητου Αττίλα, την ώρα που το ίδιο το Λονδίνο μεταβάλλονταν σε ερείπια κάτω από το αδιάκοπο σφυροκόπημα των Γερμανικών στούκας, η μικρή Ελλάδα εσάλπισε από τις κορυφές του Σμόλικα και του Γράμμου, από τη Νεμέρτσικα και όλες τις παραμεθόριες επάλξεις το κοσμοϊστορικό της «ΟΧΙ».

Ο Ελληνικός κόσμος στάθηκε για άλλη μια φορά με πνεύμα ηρωικό και θυσίες τεράστιες, στον προαιώνιο ρόλο του πρωτοπόρου και του πρωταγωνιστή. Έτσι, η μικρή Ελλάδα με τα πενιχρά της μέσα έδωκε την πρώτη νίκη στον συμμαχικό αγώνα. Το Καλπάκι και η Πίνδος έγιναν οι προμαχώνες της ελευθερίας όλου του κόσμου. Το Καλπάκι στάθηκε ο σύγχρονος Μαραθώνας. Η ανθρωπότητα είδε να ξαναζωντανεύει στις ημέρες της, το τρελό θαύμα των Μηδικών πολέμων, σαν να μην είχαν μεσολαβήσει οι 25 αιώνες.

Η νίκη του Ελληνικού στρατού την 28η Οκτωβρίου και η ηρωική αντίσταση στα Γερμανικά στρατεύματα, από την Μακεδονία μέχρι την Κρήτη, ως το Μάιο του 1941, συνετέλεσαν αφάνταστα στη νίκη των Συμμάχων. Η τεράστια δύναμη των 52 Μεραρχιών που είχε προετοιμάσει η Γερμανία για την επίθεσή της κατά της Ρωσίας απασχολήθηκε στην Ελλάδα και έχασε πολύτιμο χρόνο. Η επίθεση κατά της Ρωσίας καθυστέρησε ένα μήνα. Έτσι ο φοβερός Ρωσικός χειμώνας πρόλαβε και σταμάτησε τις Γερμανικές μεραρχίες όσο χρόνο χρειάστηκαν για να ετοιμάσουν την αντεπίθεσή τους οι Ρώσοι… Επιβεβαίωση της αλήθειας αυτής έχουμε από το πλέον αρμόδιο πρόσωπο. Ο Αρχηγός του Γερμανικού Επιτελείου Γουλιέλμος Κάιντελ, ένας από τους Χιτλερικούς που καταδικάστηκαν στη Δίκη της Νυρεμβέργης (Νοέμβριος 1945 – Οκτώβριος 1946) στην απολογία του είπε: «Αν δεν υπήρχε η αντίσταση των Ελλήνων και η καθυστέρηση δύο ζωτικών μηνών, άλλη θα ήταν η έκβαση του πολέμου και άλλοι θα εκάθηντο στο εδώλιο που κάθομαι εγώ σήμερα…».

Ο σημερινός ταξιδιώτης που επισκέπτεται τη Μόσχα, από το αεροδρόμιο Σερεμέτιεβο πηγαίνοντας προς την πόλη, σε απόσταση 8 χιλιομέτρων συναντά ένα πολύ απλό μνημείο στα δεξιά του δρόμου. Τεράστιοι σταυρωτοί πάσαλοι με βαθυκόκκινο χρώμα που παριστάνουν γιγάντιο ομοίωμα αντιαρματικού εμποδίου. Είναι το σημείο, όπου, τον χειμώνα του 1941, ακινητοποιήθηκαν από τον παγετό τα τεθωρακισμένα του στρατηγού Γκουντέριαν και έγιναν εύκολος στόχος του ρωσικού πυροβολικού.

Ο στρατηγός επέστρεψε στο στρατηγείο του με κλάματα απελπισίας και πάγωναν τα δάκρυα στο πρόσωπό του. Είχε προφθάσει να έλθει και να σώσει την ρωσική πρωτεύουσα ο άλλος στρατηγός, ο «Χειμώνας».

Πέντε ανεκτίμητες εβδομάδες που τις χάρισαν στους Ρώσους οι φαντάροι της Πίνδου, του Ιβάν και της Κλεισούρας, οι πυροβολητές των οχυρών της Μακεδονίας, η εκπληκτική αντίσταση της Κρήτης.

Τα εγκώμια και οι διθύραμβοι, που ακούστηκαν από τους ηγέτες όλου του κόσμου τις ημέρες εκείνες για τα κατορθώματα των Ελλήνων δεν έχουν προηγούμενο στην παγκόσμια ιστορία. Και τα εγκώμια αυτά συνοδεύονταν με πολλές υποσχέσεις για δικαίωση μετά τον πόλεμο. Αλλά, οι διθύραμβοι των ισχυρών της γης διαρκούν, όσο διαρκεί η κλαγγή των όπλων και πολύ γρήγορα όλα αυτά τα παίρνει ο άνεμος.

Πιο χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Τσώρτσιλ, ο οποίος είπε τα πιο βαρυσήμαντα: «Στο εξής θα λέμε ότι οι ήρωες πολεμούσαν σαν Έλληνες…». Στη διάσκεψη των τεσσάρων, όμως, επρότεινε τα Δωδεκάνησα να δοθούν... στην Τουρκία!».

Ευτυχώς, δεν συμφώνησαν οι άλλοι…

***

Σήμερα, όμως, τι γίνεται; Όσοι ζήσαμε τα γεγονότα εκείνα και τους θριάμβους των νέων της Ελλάδας της γενιάς του 1940-41 και κάνουμε σύγκριση με τα σημερινά δεδομένα θλιβόμαστε ειλικρινά!..

Οι νέοι της εποχής εκείνης έδιναν τη ζωή τους για τα ιερά και τα όσια της πατρίδας. Σήμερα υπάρχουν νέοι της Ελλάδας που ηδονίζονται να καίνε την Ελληνική σημαία, όταν κάποιοι άλλοι εθυσίαζαν την ζωή τους γι’ αυτή…

Τότε αντιμετωπίσαμε το τελεσίγραφο του δικτάτορα της Ρώμης. Σήμερα προβάλλει μπροστά μας το τελεσίγραφο της Παγκοσμιοποίησης, το οποίο είναι και πολύ πιο επικίνδυνο, επειδή είναι αόρατο. Οι άνθρωποί του κυκλοφορούν ανάμεσά μας και κανένας δεν γνωρίζει τον ρόλο τους.

Αν κάποιος μιλήσει για ιδανικά και για πατριωτισμό θα καταγραφεί στους «σκοταδιστές» και τους «εθνικιστές». Μεγάλη προσπάθεια καταβάλλεται να ξεριζώσουν από την ψυχή μας την αυτάδελφη σχέση Ορθοδοξίας και Έθνους.

Στα σχολικά βιβλία διαστρεβλώνεται η ιστορία. Εξωραΐζονται οι θηριωδίες και οι γενοκτονίες των Τούρκων και προετοιμάζεται το έδαφος για το ιδεολογικό υπόβαθρο της νέας γενιάς, το οποίο θα ταυτίζεται με αυτό της παγκοσμιοποίησης και της νέας τάξης πραγμάτων, γραμμένα, δυστυχώς, από Έλληνες…

Για τον Εθνικό μας Ύμνο έχουμε το ακόμη πιο εξοργιστικό: Η επιτροπή της συγγραφής των σχολικών εγχειριδίων της νεοελληνικής γλώσσας έκρινε –μάλιστα έκρινε- πως ο Εθνικός Ύμνος δεν συνάδει προς το νέο… πνεύμα της Ελληνικής Παιδείας! Δηλαδή πλήρης αφελληνισμός…

Ζούμε μια πρωτοφανή ισοπέδωση των πάντων. Πατριωτισμός και εθνικά σύμβολα πρέπει να ξεχαστούν. Οι εθνικές επέτειοι, παρελάσεις και οι ήρωες που έδωσαν τη ζωή τους για την τιμή και την ελευθερία της Πατρίδας, για την ανεξαρτησία και τα ιδανικά της Φυλής, πρέπει να λησμονηθούν… Το υπουργείο παιδείας έπαψε να λέγεται Εθνικής Παιδείας.

Η Ελλάδα σε δύο ταμπλώ: 1940 και 2013!.. Ποιος θα το φανταζόταν ότι η ένδοξη Ελλάδα θα σταματούσε στην περίοδο 1940-1945…

Αθανάσιος Δέμος

Από την εφημερίδα «ΠΡΩΙΝΟΣ ΛΟΓΟΣ», 26/10/2013

Πηγή: http://www.proinoslogos.gr/component/content/article/35/21541

 

Και από: http://aktines.blogspot.gr/2013/10/1940-41-2013.html

Αγιολογιο

Αγιον Ορος

Register

User Registration